LEDERBEREIDING EN WETENSCHAP. 
263 
eigenaardige verbinding schijnt later het verbreken van den samen hang 
(het afschilferen) gemakkelijker te gaan. 
Str. grctnulosum , met korreligen inhoud, welke korrels volgens 
RANViER uit een olieachtige vloeistof: eleïdine bestaan. Met de beide 
volgende lagen: 
Str. intermedium en Str. lucidum (aldus genaamd, omdat zij in 
met osmiumzuur gekleurde praeparaten als een dunnen, lichten band 
tussehen twee donkere lagen te zien is) vormt zij den overgang 
tusschen rete Malpighi en hoornlaag. Gedurende dezen overgang 
verdwijnen de celkernen en de eleïdine-druppeltjes, zoodat de cellen 
van het: 
Str. corneum nog slechts uit hoornachtige schubjes bestaan, die 
met elkander versmolten schijnen, doch in de buitenste huidlaag: 
Str. disjunctum zich als huidschilfers van elkander afscheiden. 
2. DE LEDERHUID. 
De lederhuid is aan de zijde der opperhuid begrensd door de reeds 
genoemde hyaline-laag, terwijl zij met de meer inwendig gelegen 
deelen (spierscheeden, beenderen, enz.) is verbonden door het onder- 
huidsche bindweefsel . Bij de lederbereiding worden zoowel het bind- 
weefsel (onder den naam van vleesch), als de opperhuid met de 
haren van de lederhuid afgeschaafd . Deze is dus eigenlijk de grond- 
stof voor het leder. 
Bij microscopisch onderzoek blijkt zij in hoofdzaak te bestaan uit 
zeer fijne, glasheldere, onvertakte vezels of fibrillen ( 'bindweefselvezels ), 
die door een z.g. interfibrillaire stof vereenigd en omhuld worden, 
dus vezelbundels vormen. Zij zwellen in verdunde zuren op en 
leveren bij koken met water lijm. 
Nevens deze vindt men in kleiner hoeveelheid nog andere, meest 
vertakte vezels, die niet opzwellen, geen lijm leveren en ook door 
maagsap niet verteerd worden ; zij heeten elastische vezels en dragen 
veel tot de rekbaarheid en elasticiteit van het huidweefsel bij . 
Tusschen lederhuid en onderhuidsch bindweefsel is geen scherpe 
grens; de losse vezelbundels van het laatstgenoemde weefsel, die een 
meer of min aanzienlijke verschuiving der huid ten opzichte van 
de daaronder gelegen deelen toelaten, gaan in de lederhuid over. 
In hec naar binnen gelegen deel der lederhuid loopen zij dan ongeveer 
evenwijdig aan het oppervlak, elkander onder vrij scherpe hoeken 
snijdend en gaan aldus eerst langzamerhand naar de buitenzijde 
over. Daar vlechten zij zich ineen tot een dicht vilt, waarin de af- 
