LEDERBEREIDING EN WETENSCHAP. 
265 
uit lijmgevend weefsel en cori'ïne. Uit reimer’s proeven vloeit even- 
wel voort, dat bij hernieuwde extractie telkens weder coriïne te voor- 
schijn komt en hij stelt reeds de mogelijkheid, dat coriïne niet als 
zoodanig in de huid zou voorkomen, maar een omzettingsproduct 
van het lijmgevend weefsel zijn zou. Latere onderzoekers, bijv. koer- 
ner, hebben dan ook veelal de individualiteit van reimer’s coriïne 
in twijfel getrokken, koerner ï) meent, dat de oplossende interfibril- 
laire slof zich van de eigenlijke lijmgevende stof slechts onderscheidt 
door een grooter gehalte aan colloïdaal gebonden water en wijst dan 
op het zetmeel, dat een analoog geval zou voorstellen ; want ook bij 
deze stof is het waarschijnlijk, dat de laagsgewijze bouw der zet- 
meelkorrels en de waargenomen verschillen in oplosbaarheid slechts 
berusten op verschil in (colloïdaal gebonden) watergehalte . 
In nauw verband met dit vraagstuk staat dat aangaande de be- 
trekking tusschen lijmgevende stof ( collageen ) en lijm ( glutine of 
gelatine ) . 
Het is algemeen bekend, dat lijmgevend weefsel niet in water 
oplost, doch eerst bij koken met water (sneller onder verhoogden 
druk en in tegenwoordigheid van zuren) in lijm overgaat. Men zou 
dus kunnen vermoeden, dat lijm een splitsingsproduct van collageen 
was, onder den invloed van het water ontstaan ; doch waarschijnlijker 
is het, dat ook hier het verschil slechts een verschil is in waterge- 
halte of, juister uitgedrukt, in zwelling stoestand (Quellungszustand). 
Daarvoor pleiten de navolgende argumenten: 
1. Wanneer gelatine een splitsingsproduct was van collageen, zou 
daarnevens (afgezien van enkele bijzondere mogelijkheden) een andere 
stof moeten ontstaan, hetgeen nooit is kunnen worden aangetoond. 
Wèl levert gelatine bij langdurig koken met water andere splitsings- 
producten, die door hofmeister (Zeitschrift für physiologische Chemie, 
1878 — 79) zijn gekarakteriseerd, maar dan is het geen gelatine meer, 
d.w.z. dan heeft de oplossing haar meest typische eigenschap om 
te stollen of te »gelatineeren« verloren. Tevens vond hofmeister, 
dat gelatine na droging op 130° niet meer in warm water oplost, 
maar eerst bij koken met water geleidelijk weder in lijm overgaat; 
dat zij dus de eigenschappen van collageen verkrijgt. Ge wichts ver- 
mindering onderging de gelatine bij dit proces evenwel niet; in den 
collageentoestand trok zij nl. uit de lucht zooveel vocht tot zich, dat 
n ) Beitrage zur Kenntnis der wissenschaftlichen Grundlagen der Ger- 
berei (10er 5 Her u . I4er Jahresbericht der Deutschen Gerberschule zu 
Freiberg in Sachsen; 1898 — 1903). 
