LEDERBEREIDING EN WETENSCHAP. 
273 
— zooals van bemmelen zegt — » iedere verandering in den bouw 
van het gelweefsel, brengt verandering in het absorptie-vermogen 
teweeg.” 
Gelatine als colloïd. Alle sols verkeeren niet in denzelfden toestand. 
Veeleer vormen zij een reeks, waarvan de uiterste termen aan de 
eene zijde zeer dicht bij de ware oplossingen staan, aan de andere 
zijde zich reeds met het gewone microscoop als eene emulsie doen 
kennen. Vandaar dat het zooveel moeilijker is hunne eigenschappen 
door vaste regels uit te drukken, dan bij ware oplossingen ; en dat 
men er nog niet in geslaagd is een bevredigende verdeeling in groepen 
te vinden, hoewel dit op verschillende wijzen is beproefd. 
De gelatine-sol staat meer aan de zijde der ware oplossingen. Zij 
onderscheidt zich door stabiliteit : zij vlokt niet vanzelve uit, zelfs 
niet op den langen duur, en door omkeerbaarheid of oplosbaarheid: 
Zij kan — met de noodige voorzichtigheid — in den geltoestand 
worden overgebracht (stollen) en omgekeerd (weder worden gesmol- 
ten) zonder verandering in eigenschappen; terwijl een eiwit-oplossing 
stolt bij verhitting, doch bij afkoeling niet in den vroegeren toestand 
terugkeert. Zij wordt verder moeilijk uitgezouten, hofmeister heeft 
dienaangaande, evenals bij andere proteïne-stoffen, onderzoekingen 
verricht ; doch het verschil in werking der verschillende zouten treedt 
scherper te voorschijn bij de proeven van pauli over de verandering 
in smeltpunt van den gelatine-sol na toevoeging van zout. Daaruit 
bleek, dat het smeltpunt wordt verhoogd , dus het gelatineeren be- 
gunstigd, door: 
Zwavelzure, citroenzure, wijnsteenzure, azijnzure zouten; 
terwijl het smeltpunt wordt verlaagd door: 
chloorverbindingen, chloraten, nitraten, broom- en joodverbindingen. 
En wel in dien zin, dat bij gelijke concentratie de zwavelzure zouten 
het sterkst verhoogen en de joodverbindingen het sterkst verlagen. 
Door den electrischen stroom wordt gelatine niet uit hare oplos- 
singen afgescheiden , doch zij wordt naar eene der electroden overge- 
bracht, zoodat de sol aldaar sterker wordt. En wel, zooals billitzer 
(1905) vond, bij zwak zure reactie naar de kathode, bij neutrale reactie 
niet en bij zwak alkalische reactie naar de anode. 
Daaruit zou volgen, dat zij zich — evenals trouwens eiwit — nu 
eens als positief dan weder als negatief colloïd gedraagt. 
Hiermede zijn andere verschijnselen in overeenstemming. Bij de 
proeven van pauli schijnt de gelatine zich als positief colloïd te ge- 
dragen, aangezien vooral het negatieve bestanddeel van het toege- 
voegde zout (het anion) werkzaam is; daarentegen wijst de neigingy 
