LEDERBEREIDING EN WETENSCHAP. 
275 
verband als behoorlijk vastgesteld beschouwd worden en het vormt 
aldus de brug tusschen de zwelling en de andere straks genoemde 
eigenschappen . 
paessler en APPELius bestudeerden de bewerking, die men in de 
looierij laven noemt (zie blz. 269) en waarvoor men verdunde zuren 
(zuur nat) bezigt. Om een normale, d . w. z. voor de practijk gewenschte 
zwelling te bereiken, bleek dat men met slappe oplossingen (0,1 pCt.) 
dezelfde uitkomst verkreeg, als met sterkere, zij ’t dan ook in lan- 
geren tijd; en dat de zwakkere organische zuren: azijnzuur, melk- 
zuur en oxaalzuur (ook mierenzuur) werkzamer waren, dan de sterke 
minerale zuren: zoutzuur en zwavelzuur. De absorptie was echter 
’t sterkst voor de tweebasische zuren : oxaalzuur en zwavelzuur, ter- 
wijl de éenbasische minder sterk werden geabsorbeerd. Voor de 
practijk volgt hieruit, dat de zuren, die men van oudsher onbewust 
bij het laven heeft gebezigd, als melkzuur en azijnzuur, ook werkelijk 
de geschiktste zijn. En hoewel de meeningen over de nadeelige eigen- 
schappen van zwavelzuur , dat ook wel is aanbevolen en gebezigd, 
nog verdeeld zijn, zijn de genoemde organische zuren toch zeker 
beter, aangezien zij niet in zoo groote hoeveelheid worden opgeno- 
men en het gevaar, dat het huid weefsel zal worden aangetast, is 
ui tgesloten . 
Eigenaardig is eindelijk, dat zwavelzuur en keukenzout, hoewel 
beide op zich zelt zwellend werken, het gezamenlijk niet doen. Een 
methode om de huid zuur te doen opnemen, zonder haar te doen 
zwellen, die bij het conserveeren van huiden en ook bij de chroom- 
looierij een zekere rol speelt, het zg. pickelen, berust op dit beginsel. 
4. ONTKALKEN EN CONFIJTEN. 
Aangezien de kalk met de looistof een onoplosbare verbinding 
aangaat, moet zij vóór het looien worden verwijderd. Daarvoor is 
nog steeds een eigenaardige methode in gebruik ; men brengt name- 
lijk de onthaarde, doch nog kalkhoudende huiden in een bad met 
water, waarin kippen- of duivenmest (soms ook hondenmest of zeme- 
len) is verdeeld. Dit heet „confijteri’ 1 . Een moeilijk probleem — uit- 
voerig door Wood (Journal of the Soc. of Chem. Ind., 1894—1899) bestu- 
deerd — is de werking dezer confijt op de kalk en ook op de huid. 
Op ’t eerste gezicht zou men voor ’t verwijderen van kalk het 
meeste heil verwachten van zuren ; en inderdaad worden ook (natuur- 
lijk niet in, maar naast of zonder de confijt) zuren, speciaal melk- 
zuur, voor dit doel gebezigd. Men moet echter niet uit het oog ver- 
