290 
DE ATMOSFERISCHE STIKSTOF ALS KUNSTMEST. 
eens aangetoond, dat het voordeelig is de lucht zoo kort mogelijk 
met de electrische boogvlam in aanraking te laten. De laatste 
werkte daarom met meerdere roteerende electroden, terwijl de lucht 
er tusschen door stroomde. Nadert een positieve electrode een ne- 
gatieve, dan ontstaat een vlam, die echter snel weer verdwijnt. 
Voordat de volgende vlam weêr op dezelfde plaats ontstaat is het 
gasmengsel van die plaats verdwenen en afgekoeld . Het gehalte aan 
NO stijgt hij sneller draaien der electroden echter tot een maximum. 
Worden, als dit maximum bereikt is, de electroden nog sneller ge- 
wenteld, dan vermindert het gehalte aan NO weer. De reden hier- 
voor is blijkbaar deze. Door sneller draaien ontstaan de lichtbogen 
met korter tusschenpozingen ; dus zooveel te meer lucht wordt verhit 
en zooveel te meer stikstof en zuurstof in NO omgezet. Volgen 
echter de lichtbogen zóó snel op elkaar, dat de pas verhitte lucht 
zich nog niet ver genoeg verwijderd heeft, dan wordt het pas ont- 
stane evenwicht nog eens nagewarmd en het evenwicht verschuift 
zich een weinig naar ongunstiger verhoudingen. Wervelbewegingen 
der lucht, veroorzaakt door de draaiende electrode, werkten ongunstig, 
zooals na het bovenstaande gemakkelijk is in te zien ; een regel- 
matige opstijging der verhitte lucht was het voordeeligst . 
Al deze feiten, die nog met verscheidene vermeerderd kunnen wor- 
den, pleiten voor de opvatting, dat de vorming van NO uit stik- 
stof en zuurstof een thermisch proces is. Hoe hooger temperatuur 
hoe meer NO; des te sneller de af koeling, des te gunstiger resultaten. 
Alle tegenstrijdigheden zijn niet te verklaren ; de elkaar tegenspre- 
kende waarnemingen werden ook op zeer uiteenloopende wijzen ver- 
kregen. De een werkt met booglicht, de ander met vonk-ontladingen 
van een inductieklos, een derde vermijdt direct contact van de elec- 
trische ontladingen met het gasmengsel ; nu eens wordt zorg- 
vuldig gedroogde lucht, dan weer vochtige lucht gebruikt, bij som- 
mige onderzoekers zijn de gassen in rust, bij anderen in beweging, 
terwijl ook de polen zich bewegen of vaststaan ; er werd gewerkt met 
spanningen van 65 tot 5000 volt, enz. enz. De uiteenloopende resul- 
taten, verkregen door sommige onderzoekers, zijn dan ook niet met 
elkander te vergelijken, wegens gebrek aan eenheid van de wijzen, 
waarop ze verkregen werden. De groote trekken van het proces zijn 
echter volkomen opgehelderd. 
(Slot volgt). 
