LEDERBEREIDING EN WETENSCHAP. 
DOOR 
Dr. W. STORTENBEKER. 
(Slot.) 
C. HET LOOIPROCES. 
Nadat de dierlijke huid, gereinigd en voor het opnemen van looistof 
geschikt gemaakt is, wordt zij in leder omgezet, en wel door behan- 
deling met een der volgende looimiddelen : 
1. Plantaardige looistoffen (zg. looizuren); 2. Aluin en keukenzout ; 
3. Chromiumverbindingen ; 4. Traan ; 5. Olie, eidojer en meel ; 6. For- 
maldehyde ; — of eindelijk combinaties van sommige dezer stoffen. 
De vraag rijst onwillekeurig hoe ’t mogelijk is, dat zoo verschil- 
lende stoffen in hoofdzaak dezelfde uitwerking hebben. Het antwoord 
op deze vraag valt echter nog weinig bevredigend uit, of liever, er 
bestaan slechts eenige vermoedens dienaangaande. Het is echter een 
feit, waarmede elke theorie der ledervorming heeft rekening te 
houden. 
Om niet te uitvoerig te worden zal ik mij bepalen tot de twee voor 
de practijk belangrijkste methoden, t.w. de 'plantaardige- of run- 
looiing en de chroomlooiing . De eerste stamt uit voorhistorische 
tijden, de laatste is pas 20 jaren oud. Looistof zonder meer beteekent 
dus nog altijd : plantaardige looistof (speciaal eikenschors) en van het 
looiproces sprekende, denkt men onwillekeurig in de eerste plaats aan 
dat met plantaardige looistof. Ook de theorie heeft zich hoofdzake- 
lijk daarmede beziggehouden; ik zal nu eerst een en ander bespreken 
aangaande de theorie in ’t algemeen, om daarna op de bijzonderhe- 
den der beide genoemde methoden terug te komen. 
1. THEORIE VAN HET LOOIPROCES. 
De samentrekkende werking, die eene looistofoplossing op onze 
slijmvliezen uitoefent, had in vroeger tijden onwillekeurig de meening 
19 
