LEDERBEREIDING EN WETENSCHAP. 
297 
zichtbare en met vloeistof gevulde holten in het netwerk bij de col- 
loïden. De opgenomen stof zal van deze holten uit waarschijnlijk 
’t eerst door de oppervlakte der wanden worden opgenomen en zich 
vandaar in het inwendige van ’t vastere weefsel verspreiden, waarbij 
misschien een meer innige doordringing moet worden aangenomen. 
Maar wie zal de grens tusschen beide verschijnselen aangeven? Van 
bemmelen spreekt dus alleen van a&sorpiie-verbindingen, die bij col- 
loïden, in ’t algemeen bij stoffen in den amorfen toestand, voorko- 
men, niet volgens vaste verhoudingen plaatsvinden en over ’t geheel 
aan andere wetten gehoorzamen als de gewone scheikundige verbin- 
dingen. van bemmelen vestigt er tevens de aandacht op, dat het 
ontstaan van een absorptie-verbinding volstrekt niet onvereenigbaar 
is met het feit, dat dezelfde stoffen zich ook scheikundig kunnen 
verbinden . Integendeel : 
de absorptie-verbinding is dikwijls de voorlooper van de scheikundige. 
Zoo absorbeert de gel van kiezelzuur veel gemakkelijker bases, dan 
zuren ; en zoo kan ook bij gelatine door de aanwezigheid van amino- 
zuurgroepen in het molecuul de absorptie — zoowel van zuur als 
van basis — worden bevorderd, hoewel er nog geen eigenlijke schei- 
kundige binding is ingetreden. 
Doch al moge men geneigd zijn met knapp in het looiproces vooral 
het ontstaan van een absorptie-verbinding te zien, — geheel bevredigend 
is zijne theorie in zooverre niet, dat zij geen rekenschap geeft van 
de verschijnselen, welke in die van séguin juist op den voorgrond 
treden. Wanneer wij hier dezelfde vraag stellen, als bij de zwelling : 
Hangt de looiing samen met de structuur der huid , of is zij een 
eigenschap der stof waaruit deze in hoofdzaak bestaats 
dan moet het antwoord ongetwijfeld anders luiden dan daar. 
Wanneer men lijmplaten in looistof-oplossingen brengt, (muentz heeft dit 
o.a. beproefd) treden alleen zeer oppervlakkige veranderingen op. 
Knapp zegt dan ook terecht : 
»De verbinding van lijm met looizuur is geen leder; de structuur 
zoowel als de eigenschappen van het leder hangen met die van het 
huid weefsel innig samen, c 
Doch aan de andere zijde zoekt men onwillekeurig verband tusschen 
het feit, dat de huid met zoo groote gretigheid looizuren opneemt en het 
feit, dat deze laatsten zelfs in zeer verdunde lijm oplossingen (0,02 pCt), 
in tegenstelling met bijna alle andere zuren, een neerslag verwekken. 
Men kan aannemen , dat dezelfde aantrekking, die tusschen huid- 
substantie en looistof werkzaam is, zich ook reeds in den gelatinesol 
doet gevoelen, en aldus de afscheiding van het neerslag veroorzaakt. 
