300 
lederbereiding en wetenschap. 
ongeveer een gelijk gewicht aan looistof 2 ) binden. Dit is geheel in 
overeenstemming met een uit de practijk der looierij welbekenden 
regel, dat men voor een goede en volledige looiing niet onmiddellijk 
met sterke oplossingen moet beginnen, maar deze geleidelijk ver- 
sterken. Volgt men dezen regel niet op, dan wordt, zegt men, de huid 
dicht- of doodgelooid ; d. w. z. de toegang naar het inwendige wordt 
door de sterke looiing aan de oppervlakte versperd, ’t Zou echter ook 
kunnen wezen — en bij huidpoeder lijkt dit waarschijnlijker — dat 
meer looistof wordt gebonden, wanneer men haar geleidelijk aan de 
huidsubstantie toevoert, dan wanneer dit plotseling geschiedt. Een 
dergelijk gewennen aan een nieuwen toestand (zooals freundlich het 
noemt) is bij colloïden meer aangetroffen. 
2, PLANTAARDIGE LOOIING. 
Het looiproces komt tot stand door de werking eener looistof- 
oplossing op de huid. Hetzij dit geschiedt volgens de oude methode, 
door de huiden in vierkante kuipen opeen te stapelen, met lagen 
van ’t looimiddel er tusschen en vervolgens de kuipen met water 
te vullen; hetzij volgens de nieuwe methode, door ze eerst met 
zwakkere, daarna met sterkere looivochten in aanraking te brengen en 
het indringen van deze door beweging te bevorderen, — het is steeds 
een looistof -oplossing, die op het huidweefsel inwerkt. 
De bedoelde oplossing is een aftreksel van looistofhoudende plan- 
tendeelen (schors, hout, wortels, vruchten, gallen) en bevat natuurlijk 
nog andere stoffen, waaronder in de eerste plaats suiker (glucose of 
fructose) verdient te worden genoemd. De eigenlijke looistoffen (ook 
wel looizuren) belmoren tot de benzolderivaten en staan tot ver- 
schillende phenolen (pyrocatechol, pyrogallol) en phenolzuren (gal- 
notenzuur, ellagzuur) ongetwijfeld in nauw verband ; hunne constitutie 
is evenwel nog onvolledig bekend. Evenmin staat, trots langdurige 
en moeilijke onderzoekingen, van de meeste onder hen de chemische 
individualiteit genoegzaam vast; niet eenmaal bij de reeds lang be- 
kende tannine uit galnoten en nog minder bij eikenlooizuur, cachou- 
looizuur, enz., die men uit eikenschors, cachou, enz. bereidt. De 
moeilijkheid schuilt hoofdzakelijk hierin, dat men ze niet door kris- 
tallisatie kan zuiveren en van elkander afscheiden; en dit hangt 
weder samen met hun colloïdale natuur. Misschien is deze juist voor 
de lederbereiding van het hoogste gewicht, want de meening is uit- 
2 ) Tannine, maar hetzelfde geldt voor andere plantaardige looistoffen- 
