LEDERBEREIDING EN WETENSCHAP. 
301 
gesproken en in ’t bijzonder door biltz (men zie bijv. de »Nachrichten 
d. Kön. Ges. der Wiss. zu Göttingenc, 1904) verdedigd, dat: 
Colloïden bij voorkeur andere colloïden zouden absorbeeren ; 
zoodat niet zoo zeer de chemische eigenschappen der geabsorbeerde 
stof, als wel haar colloïdale toestand als oorzaak der absorptie zou moeten 
worden opgevat. Een gekleurde stof zou bijvoorbeeld dan eerst een 
kleurstof worden, als ’t gelukte haar in colloïdale oplossing over te 
brengen. Ten bewijze haalt biltz een reeks van proeven aan, waarbij 
anorganische gekleurde colloïden van verschillenden aard (colloïdaal 
zilver en goud, zwavelarsenicum, enz.) door de plantaardige en dierlijke 
vezel uit hunne oplossingen worden geabsorbeerd en zich als kleur- 
stoffen, hoewel van zeer verschillende echtheid , gedragen. De vezel 
neemt dus bepaalde colloïden bij voorkeur op, andere slechts in ge- 
ringere mate en zóó, dat zij door water weder grootendeels kunnen 
worden uitgewasschen. Misschien hangt dit verschijnsel samen met 
de electrische lading der colloïden, waarover reeds vroeger is ge- 
sproken . 
De colloïdale natuur der plantenlooistoffen heeft echter ook hare 
schaduwzijden. Wanneer de looistof in de huid dringt, geschiedt dit 
hoogst waarschijnlijk door diffusie ; en ’t is juist een eigenschap der 
colloïdale stoffen om zeer moeilijk te diffundeeren. Hoever echter deze 
eigenschap bij de looistoffen gaat, is nog onvoldoende bekend; het 
gaat natuurlijk niet aan, om te zeggen: deze stoffen moeten een 
diffusie-vermogen bezitten, omdat zij in de huid indringen. Maar wel 
kan men er op wijzen, dat bij de colloïden, vooral bij de zg. stabiele, 
zelfs bij eiwit, het diffusie-vermogen nooit geheel ontbreekt; dat er 
een geleidelijke overgang bestaat tusschen pseudo-oplossingen of sols 
en gewone oplossingen, zooals reeds vroeger is opgemerkt en zooals 
o.a. blijkt uit de onderzoekingen van picton en linder (1892) over 
colloïdaal zwavelarsenicum ; en dat eindelijk volgens paternö (1889) 
het looizuur wel is waar in water een hoog moleculairge wicht vertoont 
(2600 — 3700) en dus als colloïdaal moet worden opgevat, maar zich 
in ijsazijn normaal gedraagt. 
Er is dus niets tegen om aan te nemen, dat de looistoffen, zij ’t 
dan ook langzaam, kunnen diffundeeren of zelfs, dat zij ten deele 
in den gewonen opgesloten toestand verkeeren. Het staat tenminste 
vast, dat er ten opzichte van het vermogen om in water over te gaan, 
(wat men gewoonlijk oplosbaarheid noemt), tusschen de verschillende 
looistoffen groot verschil bestaat. Vooral bij de zg. catechol-looistoffen 
treft men het volgende verschijnsel aan: In zooveel mogelijk ge- 
zuiverden toestand zijn zij kleurloos en worden gemakkelijk in water 
