302 
LEDERBEREIDING EN WETENSCHAP. 
opgenomen (voor het quebracho-looizuur vond koerner 1 deel op 6,7 
dln. water). Langzamerhand, sneller door inwerking van zuren, kleurt 
zich echter de oplossing en gaat ten slotte een rood gekleurd neer- 
slag afscheiden, dat oorspronkelijk bij verwarming weder oplost en 
ook nog looiend werkt, maar eindelijk in een geheel onoplosbare 
stof overgaat. Men vat dit als een condensatie-proces op en noemt de 
rood- of bruingekleurde, moeilijk oplosbare looistoffen, (volgens koerner 
bij quebracho-looizuur, 1 deel op 173 dln. water) phlobaphenen. De 
afscheiding van deze stoffen in het leder, die natuurlijk ook zal plaats 
vinden, schijnt vooral bij het zoolleder gewenscht en van belang te 
zijn; zij maakt het dichter en vaster. 
De diffusie geschiedt dus langzaam en moeilijk. Vandaar dat, 
hoewel de huid zeer gretig looistof opneemt, het proces zoo lang duurt, 
wanneer men niet op de een of andere wijs, vooral door beweging 
der huid in of met het looivocht, het indringen daarvan tracht te 
bevorderen. Het is zeer waarschijnlijk, dat de looistof-oplossing eerst 
tusschen de vezelbundels doordringt en eerst later in de vezels zelve 
wordt opgenomen. Dit blijkt o.a. daaruit, dat na het looien de 
scheiding tusschen de vezelbundels veel beter zichtbaar is dan vóór dien 
tijd, en dat zij, vooral aan de buitenzijde, looistof hebben opgenomen, 
die hen, volgens knapp, belet om in gedroogden toestand aaneen te 
kleven en in een hoornachtige massa over te gaan. Het is echter 
duidelijk dat de bedoelde wegen, waardoor de looistof hoofdzakelijk, 
maar niet uitsluitend, schijnt binnen te dringen, gemakkelijk verstopt 
raken en dan — evenals een stuk filtreerpapier, waardoor men een 
colloïd-oplossing tracht te filtreeren — hoe langer hoe minder door- 
laten. Gevolg hiervan zou zijn, dat het binnenste deel der huid niet 
genoeg looistof tot zijne beschikking kreeg, niet gaar werd. Men 
tracht dit tegen te gaan, lo door de huiden te doen zwellen , 2o door 
met zwakke looistof-oplossingen te beginnen en deze geleidelijk te 
versterken. 
Tijdens het looiproces schijnt dan verder het dichtere deel der 
huid, de vezels en vezelbundels, zich samen te trekken, terwijl de 
interfibrillaire stof (het coriine van reimer) met de looistof verbonden 
zich afscheidt. Tenminste het leder , dat men verkrijgt, is werkelijk 
poreus te noemen , en laat, zij ’t ook niet in sterke mate, vocht en 
gassen door. Een dergelijk gedrag behoeft trouwens volstrekt niet 
te verbazen. Heeft niet van bemmelen aangetoond, dat de schijnbaar 
structuurlooze gel van kiezelzuur in een zeker stadium van uitdro- 
ging ondoorschijnend wordt, en dan zeer enge, met lucht gevulde 
