304 
LEDERBEREIDING EN WETENSCHAP. 
Het denkbeeld om dit beginsel bij de lederbereiding toe te passen 
lag wel is waar niet onmiddellijk voor de hand, maar door deze of 
andere analogieën geleid, hebben toch verschillende onderzoekers — 
knapp reeds in 1858 — chroomverbindingen als looimiddel beproefd. 
In den beginne echter met weinig resultaat ; knapp verkreeg een plat, 
weinig buigzaam, soms geheel bros soort van leder. Wel heeft hij 
gezocht naar middelen om deze gebreken op te heffen en, geleid 
door een merkwaardige intuïtie, blijkbaar zijn doel bijna bereikt; 
maar eerst in 1885 deed de chroomlooiing voorgoed haar intrede in 
de practijk door schultz te New-York. Een der grootste moeilijk- 
heden is de eigenaardige nabehandeling geweest, die, meer dan bij 
rungaar leder, een noodzakelijk bestanddeel der chroomlooiing is. 
Ook in andere opzichten onderscheiden zich de beide ledersoorten. 
Chroomleder is taaier en bezit grooter trekvastheid (volgens eitner 
7,4 KG. per mM 2 tegen 2,9 KG. bij rungaar leder); het is zacht en 
elastisch, verkrijgt echter moeilijk blijvende vormveranderingen. Vooral 
onderscheidt het zich van andere ledersoorten door zijn groote 
bestendigheid tegenover water; rungaar leder schrompelt in kokend 
water samen en wordt bros, aluingaar leder wordt ontleed en ver- 
andert ten slotte geheel in lijm, chroomleder blijft onveranderd. Ook 
biedt het beter weerstand aan zuren, alkaliën en droge hitte. De 
hoeveelheid opgenomen looistof is veel geringer dan bij de runlooiing, 
in maximo ongeveer 9 pCt.; daardoor verschilt de structuur van het 
leder waarschijnlijk minder van die der huid. Eindelijk is het proces 
in enkele weken afgeloopen. 
Vraagt men welke stof bij dit proces door de huid wordt opge- 
nomen dan moet het antwoord luiden, dat dit een basisch chroom- 
sulfaat (of chromichloride) is. De verschillende onderzoekers, die zich 
met dit vraagpunt hebben bezig gehouden, zijn ’t echter niet geheel 
eens. Terwijl Procter en griffith (1900) meenen, dat de normale 
chroomlooiing ten slotte wordt veroorzaakt door chroomoxyde en een 
spoor zuur, zou uit krutwig’s en dalimier’s proeven (1899, 1901) 
volgen, dat zoowel neutrale als alkalische chromi-oplossingen als zoo- 
danig door de huid worden geabsorbeerd. Volgens eitner {der Gerber ; 
1900—1902), wiens uitkomsten , ook in verband met zijne methode 
van analyse, wel ’t meest vertrouwbaar schijnen, geeft een zwak 
basische oplosssing, bevattende: 
2.3 S0 3 op 1 Cr 2 0 3 
(terwijl ’t neutrale zout 3 S0 3 heeft,) de beste resultaten. Het met 
behulp van deze oplossing gelooide leder bevat echter slechts: 
1.3 S0 3 op 1 Cr 2 O s , 
