LEDERBEREIDING EN WETENSCHAP. 
305 
is dus sterker basisch dan de oplossing. De ei varing heeft bovendien 
geleerd, dat het zoowel voor het leder zelf, als voor metalen waar 
het mede in aanraking komt, noodzakelijk is na de looiing het zuur 
te neutraliseeren (bij eitner’s analyse was dit nog niet gebeurd); 
zoodat zonder deze behandeling het leder nog vrij zuur schijnt te 
bevatten. 
De huid oefent dus op ’t chromizout een splitsende werking uit, 
of liever de chromi-verbindingen zijn (afgezien van andere wijzigingen, 
die zij kunnen vertoonen) in oplossing hydrolytisch gesplitst volgens : 
Cr* (S0 4 > 4- 3 H s O ïZ Cr 2 0 3 + 3 H 2 S0 4 
en de huid neemt van ’t chroomoxyde meer op dan van ’t zwavel- 
zuur. De hydrolytische splitsing behoeft daartoe natuurlijk niet aan- 
zienlijk te zijn; maar de splitsingsproducten kunnen telkens op nieuw 
worden gevormd, naarmate het oxyde door de huid wordt opgeno* 
men en het overtollige zuur door diffusie naar de oplossing terug- 
keert. In de chemie der colloïden kent men tal van zulke feiten. 
Het voorbeeld van zwavelarsenicum, dat uit chloorbarium-oplossing bari- 
umhydroxyde en bijna geen chloorwaterstof absorbeert, is reeds 
genoèmd en van bemmelen vermeldt er nog verscheidene. Treffend is 
volgens dien onderzoeker, dat zelfs zouten van sterke zuren en bases 
aldus kunnen worden gesplitst; colloïdaal mangaansuperoxyde neemt 
uit kaliumsulfaat-oplossing meer basis op dan zuur, zoodat de oplos- 
sing zuur wordt. 
De huidsubstantie absorbeert dus vooral chroomoxyde en evenals 
bij de runlooiing een colloïdale stof ; doch de reden waarom de chroom- 
looiing zooveel sneller verloopt, is, dat dit colloïd niet als zoodanig 
of ten minste in eenen van den soltoestand weinig verschillenden 
behoett te worden opgenomen, maar als chromioplossing, die gemak- 
kelijk diffundeeren kan, spoedig in de huid doordringt en als 't ware 
overal tegelijk looit. Naar het schijnt, ligt hierin ook de reden, waarom 
het chroomleder zooveel beter tegen kookhitte bestand is dan andere 
soorten. De stoffen die in gewone oplossing verkeeren, kunnen beter de 
geheele vezel doordringen, terwijl plantaardige looistoffen zich meer 
tot de oppervlakte der vezelbundels en vezels moeten bepalen, zoodat die 
niet zoo door hun geheele massa in eigenschappen worden gewijzigd. 
Het zuur dient dus hoofdzakelijk als voertuig voor het looimiddel , 
het colloïdale oxyd. 
Waarom nu juist aan chroomoxyde deze eigenschap toekomt (alu- 
miniumoxyde doet het anders en ijzeroxyde, waarmede door knapp 
vele proeven zijn genomen, slecht) valt moeilijk te zeggen. Men kan 
alleen met koerner wijzen op de neiging van ’t chromium om com- 
