DE GROOTSTE VRUCHT DER AARDE. 
DOOR 
S. J. RONNER. 
Wie dezer dagen een bezoek brengt aan den Hortus te Amsterdam, 
zal daar in een der kassen de ontkieming kunnen zien van één der 
merkwaardigste palmen, de Lodoicea Seychellarum. De vrucht van dien 
palm is verbazend groot. Zij wordt wel een voet lang, ongeveer 25 
cM. breed, en bevat een steenharde, zwarte kern, bestaande uit het 
zaad en den daarmee vergroeiden binnensten vruchtwand. Die kern is 
half-kogelvormig en tweelobbig, waarom de vrucht wel dubbele 
cocosnoot wordt genoemd. Zij weegt niet minder dan 10 a 25 K.G. 
Gerust kunnen wij haar dus de grootste vrucht der aarde noemen. 
Reeds langen tijd zijn die vruchten bekend, zelfs langer dan de 
boom, die ze voortbrengt. 
In de 17de en 18de eeuw werden zij namelijk dikwijls door zee- 
lieden drijvend gevonden in den Indischen oceaan. Niemand kende den 
boom, waarvan ze afkomstig waren, en, zooals het in die tijden meer 
ging met onbegrepen natuurverschijnselen, werden ook van deze 
vruchten de wonderlijkste verhalen in omloop gebracht. Men noemde 
ze Coco de Mer, Coco de Salomon, of ook, omdat ze vaak in de zee 
nabij de Malediven werden gevonden, Coco des Maledives. Volgens 
de oude Maleische en Chineesche zeelieden waren het geen voort- 
brengselen van de aarde, maar van de zee. Aan een onderzeeschen 
boom op de kust van Sumatra zouden deze vruchten groeien. Maar 
natuurlijk, als men ging duiken om dien boom te vinden, dan ver- 
dween hij in de diepte. 
Vreemder nog maakten het de negerpriesters. Zij meenden, dat de 
boom groeide in de nabijheid van Java, zijne takken boven ’t water 
uitstekende. Hierin woonde een reusachtige vogel, een monster, dat 
’s nachts jacht maakte op tijgers, olifanten en andere groote dieren. 
Met onweerstaanbare macht werden schepen door de golven rondom 
den boom aangetrokken en de opvarenden vielen dan ten prooi aan 
