EEN TEGENSPRAAK VAN MENDEL’S WET DER ERFELIJKHEID. 321 
geen terugslag meer vertoonen. Naarmate van den duur waarin de 
variëteiten rein worden voortgeteeld zal de kracht der erfelijkheid 
om constant voort te telen toenemen, en die van terugslag tot de 
oorspronkelijke soort verminderen. Heeft dus een variëteit eerst sinds 
kort bestaan, dan zal deze meer neiging tot terugslag hebben dan 
wanneer zij langdurig rein is voortgeteeld. Een jonge variëteit zal 
derhalve bij kruising met de oorspronkelijke soort geheel het onder- 
spit delven, en deze zal in alle eigenschappen domineeren, terwijl de 
erfelijke kracht na langdurige reine voortteling der variëteit oók een 
woordje gaat medespreken, en bij kruising met de oorspronkelijke 
soort zich ook zal doen gelden. 
Het is daarom dat ik vroeger het hierboven gecursiveerde schreef 
en van oordeel blijf dat wat men mendel’s wet noemt, geen wet is; 
want wanneer, zooals uit mijne in dit jaar genomen proeven straks 
zal blijken, de hybriden, ontstaan uit de soort en hare lang- 
durig rein voortgeteelde variëteit, ook de uiterlijke kenteekenen dier 
variëteit vertoonen, dan wordt daardoor het hoofdbeginsel van 
mendel’s wet weersproken, en dientengevolge de geheele theorie. 
Nu heeft mendel zich bij zijne proefnemingen alleen bepaald tot 
planten, maar ik ben er van overtuigd dat gelijksoortige proeven met 
dieren ondernomen tot gelijke resultaten moeten leiden. Deze proef- 
nemingen nu zijn gedaan met ratten, muizen en slakken *), en ge- 
noemde schrijvers besluiten daaruit dat mendel’s wet ook op de 
kruisingen en paringen dier dieren toepasselijk is; naar ik meen 
echter ten onrechte. 
Witte ratten en muizen gaven na kruising met de gewone wilde 
soort uitsluitend hybriden in vorm en kleur volkomen met de wilde 
soort overeenstemmende, dus geheel overeenkomstig mendel’s wet. 
Men zal mij daarom tegenwerpen dat genoemde albino’s toch ge- 
durende ontelbare geslachten rein waren voortgeteeld ; ik zie daarin 
alleen liet domineeren van pigment over totaal gemis daarvan. 
1) Zie W. Bateson „The present state of knowledge of colour-heredity 
in mice and rats.” Proc. X)f the Zool. Soc. of London 1903 part. 2. 
L. Cuénot. „La loi de Mendel et 1’hérédité de la pigmentation chez 
les souris.” Arch. Zool. exp. et gén. 1902 en 1903. 
A. D. Darbishire ,,On the bearing of Mendelian principles ofheredity 
on the current theories of origin of species.” Memoirs and Proc. of the 
Manchester Lit. and Phil. Soc. Yol. 48 part. III. 
Prof. Lang „Ueber Vorversuche zu Untersuchungen über die Yarie- 
tatenbildungen von Helix hortensis und Helix nemoralis.” Festschrift 
zum siebzigsten Geburtstage von Ernst Haeckel. Jena 1904, p. 439. 
