322 EEN TEGENSPRAAK VAN MENDEL’S WET DER ERFELIJKHEID. 
De eerste generatie, n.1. die uit wild X albino voortgekomen en aan 
het wilde type volkomen gelijk, werd onderling voortgeteeld; en in 
plaats van wat men zou onderstellen, n.1. dat de 2de generatie gelijk 
zou zijn aan de eerste, zoo zien we die bestaan uit albino’s en uit 
de gewone soort in verhouding van 1 : 3, zulks óók overeenkomstig 
mendel’s wet. Dit is voor mij een bewijs dat de kracht van atavisme 
sterker kan zijn dan die der erfelijkheid, en zich bij voormelde 
paringen verhoudt als 1 : 3. 
Wanneer men mendel’s theorie wil toetsen aan de werkelijkheid, 
neme men daarvoor geen albino’s, maar gekleurde variëteiten die 
langdurig rein zijn voortgeteeld, en men zal zien dat men tot andere 
resultaten zal komen. 
Heeft men twee gelijktijdig ontstane variëteiten, zooals zich zulks 
nu en dan in de vrije natuur voordoet, b.v. albino en isabel spreeu- 
wen, dan is bij beide de erfelijke kracht in wit en isabel gelijk, en 
ook de kracht van terugslag tot de oorspronkelijke soort. Dienten- 
gevolge heffen de beide krachten der erfelijkheid elkander bij paring 
geheel op, en de jongen worden volkomen gelijk aan de oorspronke- 
lijke soort. Bruine kanaries zijn gedurende korter tijd reiner voortge- 
teeld dan gele. Bij paring van bruine met gele kanaries is derhalve 
de terugslag niet volkomen, en de jongen worden groenbont, nl. geel 
met de donkere veeren van den wilden kanarievogel geteekend. Wel 
komen onder de jongen ook bruinbonte voor, en dit alleen wanneer 
de vader bruin en de moeder geel is, hetgeen echter berust op een 
praeponderantie van vaderszijde. Een albino spreeuw gepaard met 
een gewonen spreeuw, die zelfs in vleugels en staart witte veeren 
had, gaven uitsluitend gewoon gekleurde spreeuwen. 
Bij de verifieering van mendel’s wet heeft men zich derhalve af te 
vragen hoelang de variëteiten rein zijn voortgeteeld, opdat men 
rekening kan houden met de krachten der erfelijkheid en van ata- 
visme Bij een jonge variëteit is de kracht der erfelijkheid in ver- 
houding tot die der oorspronkelijke soort onbeduidend en delft daarom 
bij paring volkomen het onderspit. De kracht tot terugslag is echter 
grooter naarmate de variëteit korter bestaat, en zoo zien we die 
variëteit in de 2de generatie terugkomen. 
Door toevallige omstandigheden kwam ik in het vorige jaar 
in het bezit van twee mannelijke wilde kanaries, op Teneriffe 
gevangen en vandaar medegebracht door den zoon van den be- 
kenden ornitholoog W. Boeker teWetzlar. Ik liet hen dit jaar kruisen 
met verschillende variëteiten en wel met bruine, groenbonte en gele. 
De jongen van den wilden kanarievogel met de bruine variëteit zijn, 
