324 
DE LANGSTE TUNNEL. 
monden, werd in 1889 begonnen . Men had daarbij vele moeilijkheden 
te overwinnen . Aanvankelijk ging alles goed, doch toen men van de zee- 
zijde 2,8 en van de mijn uit (88 M. onder Gardanne,) 2,5 Kilometer 
had aangeboord in de oligoceen-lagen, kwam men in de kalksteenen 
van het Urgonische stelsel en stuitte hier op aanzienlijke wateraderen, 
die tot 50000 Liter per minuut leverden en het werk zoo aanzienlijk 
vertraagden, dat men in twee jaar tijds (van Juni 1892 — Juni ’94) 
slechts 150 M. vorderde. Doch men wist dit water, dat vóór de af- 
leiding opgestuwd werd voor het drijven van turbinen die een dy- 
namo in beweging brachten, zelf dienstbaar te maken aan de verdere 
boring, en alhoewel men ook later nog herhaaldelijk op bronnen stuitte, 
werd het werk onafgebroken voortgezet en in April 1905 voltooid. 
De ,, galerie de la mer”, die derhalve de mijn van Gardanne met 
de zee verbindt, is 14859 M. lang. Inmiddels werd begonnen aan de 
voortzetting van den tunnel naar de andere mijnen, en is die, door- 
loopend onder Gardanne, Mimet en Saint-Savournin, tot aan de 
schacht van Leonie-Castellane in April 1906 voltooid. Deze tunnel- 
tak is ongeveer 7 Kilometer lang, wat de totale lengte tot bijna 22 
Kilometer opvoert. De Simplon-tunnel, die tot dusverre voor den 
langsten doorging, is hiermede overtroffen. 
Evenwel dient de „galerie de la mer”, die slechts 2,40 M. wijd 
en 2,20 M. hoog is, thans nog maar alleen voor den afvoer van het 
water en wel tot een maximum van 1500 Liter per seconde; doch 
men zal die inrichten voor een electrischen spoorweg, ten einde de 
kool direct uit de mijnen naar de haven van Marseille te vervoeren. 
Een gedeelte van de bruinkool zal evenwel niet vervoerd worden, 
want bij een der mijn-ingangen wordt een electrische fabriek 
gebouwd, die zoodoende tegen den laagst mogelijken prijs de noodige 
energie zal kunnen leveren. 
(Naar: la Nature en la Rev. Sc ., beide van 26.5 1906). r. s. tj. m. 
