IETS OVER HOOIBROEI . 
331 
een volumen houtskool van buxus 55 volumina zwavelwaterstof (bij 
12° en 723 inM.) of 9,4 vol. zuurstof of 1,75 vol. waterstof. J)e ge- 
makkelijk te condenseeren gassen, zooals de meeste koolwaterstoffen, 
worden in ruimer mate geabsorbeerd dan de overige. Nu gaat een 
dergelijke gasabsorptie gepaard met warmteontwikkeling, en als de ge- 
oceludeerde gassen weer worden losgelaten, verkeeren ze als het 
ware in den wordingstoestand, in statu nascendi. Hoppe-Seyller 
nam waar dat de uit palladium waterstof gedissocieerde waterstof 
het vermogen bezit de luchtzuurstof actief te maken, d. w. z. ze in 
staat te stellen tot zeer krachtige oxydatie. Reeds vóór meer dan 
een halve eeuw had Schönbein hetzelfde voor koolwaterstoffen be- 
wezen. Volgens de nieuwste opvattingen treden er peroxyden op. 
Komt zuurstof in aanraking met versche hooikoolstof, dan vormt 
ze met de losgelaten waterstof waterstofperoxyde *). 
2H + 0 2 ^H 3 0 2 
Daar waterstofperoxyde met groote energie brandbare gassen zooals 
koolwaterstoffen en kooloxyde kan aantasten, wordt hierdoor ver- 
klaard waarom fijne koolstof, welke met deze gassen verzadigd is, 
zich als een pyrofoor gedraagt. We denken hierbij weer aan de 
zelfontbranding van steenkool. 
Zelfontbranding van hooi zou aldus berusten op: een inleidende 
gisting, de vorming van poreuze koolstof, de absorptie van de ont- 
stane waterstof en koolwaterstoffen door deze kool, de dissociatie der 
gassen onder „activeering” van zuurstof, en ten slotte de verbranding 
der koolstof en der koolstofverbindingen in de „actieve” zuurstof. 
Dit moet door het experiment zoo mogelijk worden toegelicht en 
bevestigd. Het oudst is de reeds genoemde proef van Ranke, welke 
het best wordt uitgevoerd in een kolf van Erlenmeyer. In den hals 
wordt een doorboorde kurk gebracht, waarin een tweemaal recht- 
hoekig omgebogen glazen buis steekt. Het benedeneinde dezer buis 
staat in kwik. De kolf wordt met versch hooi gevuld en in een oliebad 
zoolang op ca. 300° verhit, totdat het hooi verkoold is. Dan wordt 
het uit de kolf op een hoopje geschud, en ontbrandt na eenige mi- 
nuten „vanzelf”. 
Herzfeld slaagde er in (1898) de proef zóó te wijzigen dat men 
ook gras tot verkoling en ontbranding kan brengen. Dit geschiedt in 
een glazen buis, welke aan één kant uitgetrokken is tot een open 
punt en aan den anderen voorzien is van een doorboorde stop. In 
de doorboring steekt een buisje om lucht door te leiden. Nadat de 
V Vergelijk hieromtrent het roesten van ijzer, in dit tijdschrift (1904) 
behandeld door Prof. Tjaden Modderman. 
