SPECIES AND VARIETIES. 
339 
zins mogelijk is, altijd langs vegetatieven weg meer individuen tracht 
te krijgen. Maar niet altijd kan dit geschieden, en zoo moet het dus 
somtijds door zaad plaats hebben, langs den weg dus dien de natuur 
gewoonlijk ook volgt. 
In de practijk gaan meestal selectie en hybridisatie, teeltkeuze en 
kruising, hand in hand en dikwijls is het moeielijk den invloed van 
elk van deze afzonderlijk aan te geven. Enkele voorbeelden tot toe- 
lichting. Allereerst het Suikerriet, waarbij kruising zoo goed als geheel 
is uitgesloten. Lang heeft men gemeend dat dit geen zaad kon geven ; 
alle variëteiten zijn vermenigvuldigd door den stengel in stukken te 
verdeelen en deze te planten zoodat hier dus alleen van partieeie 
variabiliteit sprake, is. Den stengel heeft men onderzocht op het 
suikergehalte en dit bleek de wet van Quetelet te volgen. Elke 
variëteit heeft haar eigen gemiddelde, het Cheribon-riet 19 pCt. suiker 
met schommelingen van 11 tot 28 pCt., enz. De kennis dezer waarden 
is van groote beteekenis, omdat daarop een selectie gegrond moet 
worden; reeds van vroeger weten wij dat de fluctueerende variabili- 
teit het resultaat is van die uitwendige factoren, die de mate van 
ontwikkeling van de plant of haar organen beheerschen. In de best 
gegroeide planten is gewoonlijk de meeste suiker en er is dus groote 
kans, dat deze die eigenschap op de knoppen zullen overdragen ; bij ve- 
getatieve vermenigvuldiging gebruike men dus alleen die stammen, wier 
suikergehalte niet onder een zeker gemiddelde blijft. Maar zóó komt men 
niet tot verbeterde rassen; slechts tijdelijke verbetering is er door te be- 
reiken en elk jaar moet de selectie weer plaats hebben. Om een blijvende 
verbetering te krijgen is niet de partieeie maar de individueele fluctua- 
biliteit noodig, die zich alleen gelden doet als men zaait. Omstreeks 
een halve eeuw geleden vond men op Barbados en Java nu en 
dan ook wel kiembare zaden aan het Suikerriet en hierdoor kwam 
men op de gedachte te beproeven door zaailingen te komen tot rasver- 
betering. Maar juist het beste, het „Cheribonriet”, geeft geen zaad, dus 
werd het beproefd met het „Hawaii-riet”, dat 14 pCt. suiker ongeveer 
bezat en, onverwachte gebeurtenis voor dien tijd, er werd ook een 
plant met ongeveer 15 pCt. gevonden na de zaaiing. Sedert zijn 
duizende en duizende zaailingen onderzocht op haar suikergehalte 
en, wat nu in theorie zooveel belooft, valt in de practijk dikwijls 
zeer tegen ; zoo ook hier. Want niet alleen moet het suikerge- 
halte vermeerderd worden, maar o.a. ook het weerstandsvermogen 
tegen de zoo gevreesde sereh-ziekte ; ook in andere opzichten moet 
naar verbetering worden gestreefd en het zal nog lang moeten duren, 
voor die verbeteringen bereikt zijn. 
Juist deze en andere bezwaren bij de selectie van planten met 
bijzonder goede eigenschappen maken het voor den kweek er zoo 
moeielijk; zij doen zich overal voor en zijn niet gemakkelijk te over- 
