SPECIES AND VARIETIES. 
341 
tusschen Braam en Framboos tot zij vruchten droegen, toen de 
beste van deze, nu „Paradox” genoemd, uit te kiezen en verder te 
vermenigvuldigen, en de overige 40 duizend min één op een hoop te 
werpen en te verbranden 1 
Natuurlijk komen de voordeelen van ongeslachtelijke vermenigvul- 
diging bij verbeterde rassen alleen bij meerjarige gewassen voor, want 
de een- en tweejarige kunnen gewoonlijk op deze wijze niet vermeer- 
derd worden; bovendien verkiest men soms bij de eerste het stekken 
of afleggen nog boven zaaiing en in al die gevallen mist men dan 
de voordeelen van de individueele variabiliteit. Bij zaaiing heeft men 
zoowel individueele als fluctueerende veranderlijkheid ; de eerste zouden 
wij embryonale variabiliteit kunnen noemen, omdat die zich reeds 
gelden laat als de stuifmeelbuis op de eicel inwerkt. Moeielijk is het 
om het aandeel van elk der beide soorten van variabiliteit vast ie 
stellen, maar veel verschijnselen wijzen er ons op dat de embryonale 
variabiliteit van meer invloed is dan de daarop volgende partieele 
fluctatiën. Wat is er niet veel overeenkomst tusschen de verschillende 
individuen bij de eerste, wat dikwijls niet een groot verschil bij de 
laatste ! Bij vermenigvuldiging door zaad van de door fluctueerende 
variabiliteit verkregen betere vormen krijgen wij een juiste voorstel- 
ling van de betrekking tusschen zaailingen en ouders; en dan blijkt 
ons dat het beste individu ook het best gevoede is en dat dit ook 
de zwaarste zaden voortbrengt, die weer neiging vertoonen om te 
varieeren in de richting, waarin de ouders dit deden. Wordt nu 
één plant uitgekozen om daarvan zaad te winnen, dan krijgen wij veel 
jonge planten en kunnen het gemiddelde van deze en haar afwijkin- 
gen vergelijken met die van de ouders. Wij zien dan de uitkomsten van 
onze selectie en ook in hoeverre verbetering in het ras te bespeuren 
valt; wij kunnen het gemiddelde van de nakomelingen met de beste eigen- 
schappen van de ouders vergelijken en ook de beste kenmerken van nako- 
melingen en ouders onderling. Zal nu dat gemiddelde gelijk wezen aan 
die beste eigenschap van de ouders, of misschien gelijk aan het gemid- 
delde van het geheele ras zonder toepassing van selectie? Noch het een, 
noch het ander; reeds Vilmopjn ondervond bij zijn selectie van sui- 
kerbieten, wat later herhaaldelijk is gebleken juist te zijn, dat het 
gemiddelde van de nakomelingen ligt tusschen beide in. Alle nako- 
melingen groepeeren zich als het ware om een punt, dat ligt op de 
lijn die de ouders verbindt met het type waaruit deze zijn voortge- 
komen; er is dus een progressie met betrekking tot het type en 
een regressie met betrekking tot de ouders en hoe grooter de eerste 
en hoe kleiner de laatste is, hoe beter. Zietdaar een richting aan- 
gewezen, waarin de kweeker moet trachten te werken. Maar omtrent 
de progressie weten wij nog zoo weinig en vaag is onze kennis 
van de regressie. Bij asexueele vermenigvuldiging kan natuurlijk maar 
22 
