346 
SPECIES AND VARIETIES. 
mingen omtrent erfelijkheid, ieder individu op zich-zelf moet worden 
beschouwd, dat de eene plant een beter gemiddelde geeft dan de 
andere en dat hiermede rekening moet worden gehouden bij de 
verbetering. Door hem is dus de weg gewezen, dien de kweekers te 
volgen hebben bij de selectie. 
Na kennisneming dezer theoretische beschouwingen en historische 
feiten komen wij tot hetgeen de proefnemingen ons leeren. Vaak 
behooren,wij zagen dit reeds vroeger, monstruositeiten tot dubbel-rassen, 
gevormd door monstrueuse en normale individuën. Men zou kunnen 
meenen dat de monstrueuse planten de ware vertegenwoordigers van 
het ras zijn, en ook dat de normale planten, de zoogenaamde atavisten, 
weer waren teruggekeerd tot het oorspronkelijke type van de soort . 
De proefnemingen hebben den schrijver van ons boek juist geleerd 
dat zaden van monstrueuse, zoowel als zaden van normale planten, 
nakomelingen geven van den eenen en van den anderen vorm, 
hoeveel van elk hangt af van uitwendige omstandigheden. 
Deze ervaring, en die van kweekers van huisdieren, en de uitspraak 
van Louis Vilmorin en theoretische beschouwingen over de oorzaken 
der fluctuatie hebben Prof. de Vries gebracht tot zijn wijze van 
selectie bij tricotylen en syncotylen, met zoo gunstigen uitslag dat 
een gemiddelde van 50 — 55 pCt. afwijkingen steeg tot 90 pCt. De 
waarde van het erfelijk percentage als een maatstaf voor selectie is 
dan ook in den laatsten tijd erkend en verdedigd door twee kwee- 
kers van naam: Hays uit Amerika en von Lochow uit Duitschland. 
Terugkeerende tot onze beschouwing der teeltkeuze en natuurkeuze, 
moeten wij herhalen dat tot zekere hoogte de betere nakomelingschap 
iets voor heeft boven de minder goede: want deze laatste bevat 
minder tot den strijd toegeruste individuën. Maar die strijd om het 
bestaan wordt niet gestreden tusschen de verschillende groepen on- 
derling, maar tusschen de individuën van elke groep; en van deze 
blijven dus de beste over, en verdwijnen de verschillen, die de ouders 
der groepen vertoonden. Van de grootste beteekenis is dus in de 
natuur de selectie tusschen de elementaire soorten, van weinig 
belang de intra-specifieke natuurkeuze. Niet door voortdurende selectie 
dus, maar door mutatie ontstaan de soorten; de natuurkeuze werkt 
zóó dat zij de beste individuën in leven laat zij doet deze blijven 
bestaan, maar niet ontstaan. 
Aan het einde van dit uitvoerig overzicht gekomen, spreek ik den 
wensch uit dat het gegeven uittreksel, hoe onvolledig ook, velen 
moge aansporen kennis te maken met dit interessante boek over 
„Species and Varieties”, waarvan de Nederlandsche bewerking bij 
den uitgever van dit Tijdschrift reeds het licht heeft gezien. 
Dr. Calkoen. 
