354 
DE ,.yormenring”-thf.orie van o. kleinschmidt 
that reveals the little i nind, however feebly it may be developed, 
which lies behind the feathers. It has been remarked more than once 
that we do not rightlv appreeiate birds beoause we do notseethem 
well. In most cases persecution has made them fearful ofthehuman 
form ; they fly from us, and distance obscures their delicate harmo- 
nious colouring and dims the exquisite aërial lines on which they 
are formed. When we look closely at them, we are surprised at their 
beauty and the indescribable grace of their varied motions. An analo- 
gous effect is produced by a close observation of their habits or actions, 
which, seen from afar, may appear few and monotonous. This minute 
life-history that gives so great and enduring a fascination to the 
study of birds in a state of nature, cannot be written, on account 
of the infinity of ., passages” contained in it, or, in other words, of 
that element of mind which gives it endless variety.” 
Dit is geheel in den geest van de vormenring-systematiek. Vroeger 
dacht men (en helaas heden ten dage nóg dikwijls,) dat men dieren 
in de natuurlijke systematiek op hun plaats kan zetten, door alleen 
hun huid met aanhangsels te bekijken, hetgeen gelijk staat met te 
beweren dat men een plant kent, wanneer men h erbarium -m ateriaal , 
(en dan nog alleen van buiten,) bekijkt. De meesten weten tegen- 
woordig beter. Systematiek is een vak, dat dan alleen op zijn plaats 
is, wanneer men het wezen, uiterlijk en innerlijk, dood en levend, 
geheel bestudeerd heeft, dus anatomie, physiologie, embryologie, 
oekologie, etc., ja zelfs palaeontologie behooren vóóraf te gaan, en dan 
kan de systematiek pas met eenige vrucht werken. Maar de oekolo- 
gie, of zooals ze vroeger werd genoemd de biologie van een wezen 
moet toch altijd het doelwót zijn waarop wij onze oogen richten; 
want in het leven schuilt juist het geheim, en vele duistere anato- 
mische, physiologische en embryologische punten kunnen soms zeer 
geinakkelijk opgelost worden door observeering van het levende wezen, 
liet doel van natuurstudie moet steeds zijn de studie van het levende 
w'ezen. Deze studie heeft ons dan ook het z.g.n. Darwinisme, en de 
imitatieleer geschonken. De studie van doode voorwerpen kan alleen 
maar hulpmiddel, nooit doel zijn. Zoo bijzonder juist zegt Prof. 
jELGERSMAin zijn werkje: „De physiologische beteekenis van het Cerebel- 
lum”: „Bolk maakt de opmerking dat er in het circus voor een anatoom 
veel te leeren valt. Ik kan dit beamen; maar zou er aan willen toevoegen: 
in de diergaarde niet minder. Jammer dat de dierenkenners gewoonlijk 
slechte anatomen en de anatomen slechte dierenkenners zijn. Vooral 
het laatste gaat veelal op”. En laat mij er dan aan toevoegen: Al is 
