EN ONZE NOG H EERSCHENDR SYSTEMATIEK. 
355 
er voor een anatoom of physioloog of voor welk soort natuurvorscher 
ook, in de diergaarde oneindig veel te leeren, in de natuur zelf toch 
altijd het meeste. Gewapend met heel veel geduld, een geoefend, 
scherp oog en oor, een geroutineerd natuurverstand en een veld- 
kijker is er heel wat op te merken voor een wetenschappelijk natuur- 
vorscher. Men moet ook nooit vergeten dat dieren-tuin-dieren en 
plantentuin-planten altijd in abnormale omstandigheden verkeeren ; 
houdt men dit echter in ’t oog, dan is er soms aan den anderen 
kant, uit dit abnormale leven, weer veel te leeren. 
Gelukkig is men in den laatsten tijd dit alles hoe langer zoo 
meer gaan beseffen. Dierenschilders maken tegenwoordig heel wat 
juister portretten dan eertijds door hun flinke opleiding; elk natuur- 
historisch boek legt getuigenis af van juiste, eigen observatie van 
het levende wezen; de ontelbare goede, stil en geheimzinnig genomen 
„kiekjes” trillen van leven, dat tot nog toe door geen mensch aan- 
schouwd was, enz. Nu en dan vindt men dan nog eens een wanklank 
tusschen al dat moois. Zoo is „Mit Blitzlicht und Büchse” van C. 
Schilltngs met zijn vele mooie photo’s en fijne natuuropmerkingen, 
toch over ’t geheel een doodenlijst van een door moordlust bezeten 
jager. Op de eene pagina vaart hij uit tegen de alles vernielende en 
uitmoordende collega’s en betreurt hij het uitsterven van allerlei 
dieren in Afrika door schuld der jagers, en op een andere bladzijde 
verhaalt hij hoe hij nu eens 3, dan weer 4, en later nog meer 
leeuwen (of andere dieren) wist dood te schieten, of in een klem 
kon vangen en dan vermoorden; en zoodra hij het zoo zeldzame dier 
dan dood zag liggen, dan „juichte alles in hem van voldoening en 
trots”. Neen, dit gedeeltelijk afschuwelijke moord lustverhaal (al is 
er ook heel veel moois in te vinden,) had werkelijk de aanbeveling 
van Mejuffrouw Van Uildriks niet verdiend, die het in dit voorjaar 
in een feuilleton in de „Nieuwe Rotterdamsche Courant” gekregen 
heeft. Zoo vertelt b.v. de schrijver in twee hoofdstukken hoe hij. 
55 leeuwen wist te dooden, er bij constateerende dat hij gelooft dat 
er in den omtrek nu geen andere meer waren; en eenige bladzijden 
vroeger heeft hij het uitsterven der leeuwen zoo bejammerd. En dit 
waren geen leeuwen die hem of een ander naar ’t leven stonden, 
neen ! hij moest ze met moeite opzoeken ; hij constateert zelfs van 
te voren dat zelden of nooit schade door leeuwen werd berokkend. 
Het doel van het schieten was dus ver te zoeken. 
In enkele (‘2 van de 55) gevallen werd een huid bewaard (voor 
kamerversiering 1 ! I), in de meeste gevallen verging het dier op de 
