GRASSEN EN GRANEN, 
DOOR 
HUGO DE VRIES. 
Sedert men, in de laatste j aren, ontdekt heeft, dat bij verschillende 
landbouwplanten en vooral bij grassen en granen een innig verband 
bestaat tusschen de botanische kenmerken en de eigenschappen die 
voor de praktijk van beteekenis zijn, neemt de belangstelling in de 
bouw dezer gewassen allengs toe. De variëteiten, rassen en onder- 
soorten, waaruit elke botanische soort bestaat, blijken langzamerhand 
veel talrijker te zijn, dan men vroeger vermoedde, en het geval van 
de Dralia verna met haar 200 ondersoorten, blijkt geenszins een 
uitzondering te zijn, maar veeleer het type van een vrij algemeenen 
regel. De granen hebben elk honderden van ondersoorten en voor de 
granen, die nog op verre na niet zoo grondig onderzocht zijn, schijnt 
een cijfer van 30 a 40 dichter bij de waarheid te komen dan de 
onderstelling dat elke botanische soort slechts één enkelvoudig type 
omvatten zou. 
Hoe talrijker echter de ondersoorten in een soort zijn, des te 
minder talrijk, des te kleiner worden natuurlijk de verschillen, 
waaraan zij herkend kunnen worden. Een veel nauwkeuriger kennis 
van haren bouw, en vooral van de aren en pluimen en van de afzon- 
derlijke bloempjes, wordt dus voor een juist onderscheiden vereischt. 
Om deze redenen wensch ik hier het bloeien der granen en grassen 
te schetsen, doch ik wil daaraan een paar voorbeelden vooraf laten 
gaan, om het verband tusschen botanische en praktisch waardevolle 
eigenschappen nader toe te lichten. 
Allereerst kies ik als voorbeeld een hooiland. Dit wordt op een 
bepaalden tijd gemaaid. Maar op het land groeien verschillende soor- 
ten van grassen, van klaver en andere gewassen dooreen, elk weer 
door min of meer talrijke ondersoorten vertegenwoordigd. Van deze 
groeit de een sneller dan de ander. De een zal dus vroeger rijp zijn, 
de ander later. Op het tijdstip van het maaien zullen dus sommige 
23 
