DE DOL DER STIKSTOF IN HET 
LEVEN DER PLANT. 
DOOR 
J. M. GEERTS. 
Alle organismen hebben voor den opbouw van hun protoplasma 
stikstof noodig. De voornaamste bronnen van stikstof zijn: salpeter, 
ammoniak, de organische stikstofverbindingen en de vrije stikstof uit 
de atmosfeer. 
Allereerst zullen wij nagaan uit welke bronnen de plant stikstof 
put en hoe ze deze verwerkt, waarbij wij voorloopig alleen die plan- 
ten zullen beschouwen, welke bij hare voeding van andere orga- 
nismen onafhankelijk zijn. 
In het midden der vorige eeuw dacht men, dat ammoniak de 
voornaamste stikstofbron voor de planten was. Men zag gunstige 
resultaten van ammoniakbemesting en wist nog niet, welke omzet- 
tingen er in den grond onder den invloed van bacteriën plaats vinden. 
Boussingault bewees echter in 1860, dat nitraten voor de meeste 
phanerogamen de beste stikstofbron zijn. Hij kweekte planten o.a. 
Helianthus argophyllus , op drieërlei wijze, n.1. lo. in zand, 2o. in 
zand met alle asehbestanddeelen, doch zonder nitraat; 3o als onder 
2, maar met nitraat. Terwijl er in de eerste en tweede proef slechts 
een geringe toename in substantie was, groeide de plant in de laatste 
proef krachtig, en gaf een droog gewicht, dat ongeveer 60 maal zoo 
groot was, als in de eerste en tweede. Toch was aan die plant slechts 
14 gr. kaliumnitraat toegevoegd op l 1 /* K G. zand. 
Of naast nitraten door planten ook nitrieten verbruikt kunnen 
worden, is nog niet uitgemaakt. Molisch vond, dat nitrieten in sterke 
concentratie zeer giftig werken, terwijl ze uit een zwakke oplossing 
b.v. van 0.05 pCt. kaliumnitriet gretig opgenomen en in de plant 
veranderd worden. 
Nitraten zijn dus voor de planten de beste stikstofbron. Echte 
