372 
DE ROL DER STIKSTOF 
Onder de rottingsbacteriën zijn voornamelijk drie groepen te onder- 
scheiden : 
lo. Trypsinogene bacteriën, die onder vorming van ammonia en 
aminen het eiwitmolecule afbreken. Deze maken door die eerste 
splitsing, dat ook anderen bacteriën het eiwitmolecule kunnen aan- 
grijpen. 
2o. Saprophile bacteriën. Deze gebruiken de stinkende rottings- 
produkten en spelen daardoor een groote rol. Sommige leven van de 
laagste splitsingsprodukten, b.v. de zwavelbacteriën en de nitrifïcee- 
rende bacteriën, zooals we later zullen zien. 
3o. Saprogene of eigenlijke rottingsbacteriën, b.v. Bacillus vulgaris. 
Deze vormt sterk vertakte draden, bijeen gehouden door slijm, welke 
als een mycelium de geheele galatineplaat overspinnen. Terwijl door 
deze bacteriën peptongelatine snel vervloeit en eiwitlichamen onder 
den doordringenden stank van zwavelwaterstof, ammoniak en indol 
in rotting gaan, gebeurt dit niet, als er tevens suiker aanwezig is. 
De bacteriën toch vormen uit suiker melkzuur en dit gaat hunne 
saprogene werking tegen. 
De belangrijkste rottingveroorzakende bacterie is wel Bacillus putri- 
ficus (Plectridium), wiens sporen o. a. steeds in den darminhoud voor- 
komen. De aanwezigheid van koolhydraten gaat bij deze bacterie 
de rotting niet tegen, daar hij ze niet vergisten kan. Is er echter een 
gistingsbacterie en dus zuur aanwezig, dan wordt de rottende wer- 
king van Bac. putrificus wel tegengehouden. 
Zoodoende gaat ongekookte melk niet door Bac. putrificus rotten, daar 
de melkzuurbacteriën de rotting tegengaan, gesteriliseerde melk wel. 
Evenzoo zijn vruchten, als peren, appels, kersen, druiven, sinaas- 
appels, enz., die gewoonlijk arm zijn aan eiwit maar rijk aan planten- 
zuren, daardoor tegen bacteriënwerking beschermd en kunnen dus 
niet op de gewone wijze rotten. Wat men in ’t dagelijksch leven 
rotten van vruchten noemt, berust op de werking van schimmels als 
Penicillium, Mucor, Botrytis, die hoogere concentraties kunnen ver- 
dragen. Daar de fungi voornamelijk de zuren verbruiken, worden in 
’t algemeen rottende vruchten zoeter. Bruin worden ze door oxydatie 
van looistoffen. 
Keeren we nu tot de eigenlijke rotting terug. Terwijl Bacillus vul- 
garis zich het beste bij aanwezigheid van weinig zuurstof ontwikkelt, 
werken sporen van dit gas reeds schadelijk op den groei van Bacillus 
putrificus. Deze laatste, die dus streng anaëroob is, kan toch, ingeval 
er tevens een zuurstofverbruikende bacterie is, die weinig zuur vormt, 
aan de lucht leven. In de natuur verloopt de rotting gewoonlijk zoo, 
