IN HET LEVEN DER PLANT. 
385 
opgroeien, dikwijls een energische stikstofbinding plaats. Het oude 
geloof der boeren, dat Algen en dergelijke groene organismen een 
waarborg zijn, dat de zaden ’t volgende jaar goed zullen gedijen, 
vindt dus hierin zijn theoretische verklaring. 
In de praktijk moet men er zich op toe leggen de werkzaamheid 
der bodembacteriën te verbeteren door voor goede bodemdoorluch- 
ting en veel licht te zorgen. 
Ook heeft men, en hiermee komen we tot het laatste deel van ons 
opstel, n.1. de bodembacteriën in den landbouw, cultures van bacte- 
riën in den handel gebracht, die in staat heeten te zijn vrije stikstof 
te binden. 
Zoo wordt aliniet d.i. een poeder bestaande uit een sporenrijke 
ruwkultuur van bacteriën met aardappelbrij gemengd, aanbevolen 
als een meststof voor alle graansoorten. Deze bacteriën laten zich, in 
tegenstelling met Clostridium en andere, heel goed op een peptonvoe- 
dingsbodem kweek en. 
Daar ze eiwitten helpen oplossen, steunen ze cle werkzaamheid van 
de bacteriën, die reeds in den bodem aanwezig zijn. Zoo kan soms 
de oogst na alinietbemesting iets grooter uitvallen. Het is echter niet 
waar, dat ze de vrije stikstof assimileeren. 
Een andere bacteriënmest in den handel is nitragine, d.i. een rein- 
kuituur van Bacillus radicicola op voedingsgelatine, dus levende orga- 
nismen, die men met J t zaad of met de aarde vermengd uitstrooit, voor 
iedere vlinderbloemige soort een aan haar aangepaste vorm. 
Nitragine moet gebruikt worden, indien men Leguminosen wil 
zaaien op een bodem, waar in langen tijd dergelijk gewas niet ge- 
plant is en die dus arm aan deze bacteriën is In de praktijk zijn de 
resultaten zeer uiteenloopend, zoodat de werking moeilijk te beoor- 
deelen valt. Men heeft in Duitschland de fabricage dan ook gestaakt. 
In de laatste jaren is Hiltner er weer meê begonnen. 
In Amerika heeft Dr. G. T. Moore de proeven met nitragine her- 
haald, eerst met dezelfde vrij slechte resultaten ; in 1902 gelukte het 
echter de oorzaken daarvan te vinden. De bacteriën werden bij voort- 
during op stikstofhoudenden voedingsbodem gekweekt, waardoor ze 
hun vermogen om vrije stikstof te binden, hoe langer hoe meer ver- 
loren. Brengt men ze echter van een stikstofhoudenden bodem geleide- 
lijk over op een stikstofvrijen, dan wordt dit vermogen niet kleiner, 
maar grooter, zelfs tot 10 maal zoo groot als van virulente bacteriën 
uit den grond. 
Nadat hij de gewenschte bacteriënsoort verkregen had, deed zich 
de vraag voor, hoe de praktische toepassing daarvoor te vinden. Ook. 
