2 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
door hem in melasse-moerloogen gevonden en verder uit bloedfibnne 
en andere eiwitlichamen verkregen isoleucine ( Bert . Ber. 37, 1821 en 1830). 
Wordt dit lichaam droog gedistilleerd, dan wordt C0 2 afgesplitst en 
men verkrijgt een basische olie, identisch met d — amylamine. Hij be- 
schouwt daarom het isoleucine als een a— amino-methylaethylproprion- 
zuur, met twee asymmetrische koolstofatomen : 
OH 3 \ + + 
c 2 h, / CH chnh 2 cooh. 
De juistheid dezer opvatting werd gestaafd door de synthese van 
iso-leucine uit d — amylalkohol. Daartoe werd dit laatste lichaam 
geoxydeerd tot d — valeraldehyde, dit in amino-nitriel omgezet door 
annexatie van blauwzuur en ammonia en dit laatste door verzeeping 
in een amino-zuur, hetwelk nu identisch bleek met allo-isoleucine, dat 
men door behandeling met barytwater (moleculaire omzetting) uit d — 
isoleucine verkrijgt. 
Dat nu werkelijk bij de alcoholische gisting, onder afsplitsing van 
C0 2 en substitutie van NH 2 door OH, uit iso-leucine d— amylalkohol 
ontstaat, werd door een directe proef bewezen. Hierbij werd uitgegaan 
van zuiver rietsuiker en reincultuurgist. Uit leucine werd op gelijke 
wijze iso-amylalcohol verkregen. Nam hij racemisch leucine, dan bleef 
het d- leucine onaangetast. 
Het verdient evenwel opmerking, dat de omzetting van leucine in 
amylalcohol bij de gisting, reeds vroeger door emmerling beproefd is 
(Berl. Ber., 38, 955), doch met negatieven uitslag. Zelfs lukte dit niet 
met rottingsbacteriën, waarvan het vermogen om koolzuur af te split- 
sen bekend is. ( Chem . Centr. BI., 1905, II, 156). 
r. s. tj. M. 
Cyameliede. — Sedert de ontdekking door liebig en wöhler is dit 
polymeer van cyanzuur nooit nauwkeurig onderzocht. Thans is het 
uitvoerig bestudeerd door h. hantzsch en zijn leerlingen. Het ont- 
staat door spontane polymerisatie van cyanzuur en hierop is de beste 
bereiding gegrond. Daartoe wrijft men gelijke deelen gekrist, zuring- 
zuur en kalium-cyanaat v. d. h. (zonder verwarming, z. a. L. en W. 
voorschreven) en digereert zoolang bij gewone temp. totdat de brij 
weer vast geworden is en niet meer naar cyanzuur riekt. Men roert nu 
zoolang met koud water, totdat dit niet zuur meer reageert en de 
achterblijvende witte massa geen gloeirest achterlaat. Men verkrijgt een 
vierde der theoretische hoeveelheid. Het ontstaat ook door de werking 
van carbonylchloriede op ammonia, doch niet bij de verhitting van 
ureum, want ’t geen men daarvoor hield en er uiterlijk op gelijkt is 
tricyanureum (CN} 3 (NH.CO.NH 2 ) 3 . 
