WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
3 
Het cyameliede lost zeer slecht op in water, (0,05 pCt.), niet in orga- 
nische vloeistoffen, een weinig in amm. liq. en rijkelijk in geconc. 
zwavelzuur. Uit de oplossingen wordt het steeds amorph afgescheiden. 
Het moleculair-gewicht bepaalde H. volgens een nieuwe methode 
uit de zwavelzuur-oplossing, die evenwel geen geheel zekere uitkomst 
gaf, doch althans leerde dat het niet hoog kan zijn. Indirect bleek 
evenwel dat het cyameliede niet een polymeer, maar een isomeer is 
van cyanuurzuur. 
Wat zijn chemischen aard betreft, is het slechts schijnbaar indiffe- 
renter dan cyanuurzuur; het is lichter ontleedbaar, labieler dan dit. 
Zoo wordt het, in zwavelzuur opgelost, bij veel lager temp. in koolzuur 
en ammonia gesplitst (omzetting met 3 H 2 0), ja dit gebeurt reeds lang- 
zaam in kokend water, dat cyanuurzuur onveranderd laat. Aangezien 
nu ook cyanzuur voor ’t grootste deel tot cyameliede, voor een zeer 
klein deel tot cyanuurzuur gepolymeriseerd wordt, zoo is het eerste 
het primaire, het eerst gevormde product, het rijkste aan energie en 
het labielste. 
Het cyameliede is een uiterst zwak zuur, wat reeds hieruit blijkt dat 
het in ammonia beter oplost dan in water, doch bij het aanzuren weer 
neerslaat. Vaste zouten waren niet te verkrijgen, met uitzondering van 
het mercuri-zout, waarin het kwik aan stikstof gebonden is. Uit de 
wederzijdsche betrekkingen tusschen cyanzuur, cyanuurzuur en cyame- 
liede, werd met vrij groote zekerheid voor dit laatste de volgende struc- 
tuurformule opgesteld: 
O 
HN.-c/^ C : NH 
0 
\ 
C:NH 
( Berl . Ber. 38, 1013.) R. s. TJ. M. 
PLANTKUNDE. 
Spermatozoïden van Equisetum. Spermatozoïden worden naar de 
archegoniën gelokt door bepaalde scheikundige stoffen, die uit den hals 
naar buiten treden en zich in het omringende water verspreiden. Men 
herinnert zich de methode van Pfeffer, om na te gaan welke deze 
