6 
WETENSCHAPPELIJK P>IJBL \D. 
een plant, die in een pot groeit en snijdt den stam door. Op den wor- 
telstomp plaatst hij een glazen buis, waarop het geheele afgesneden deel 
bevestigd wordt. Aan die buis is een manometer en een inrichting voor 
het op vangen en aftappen van afgescheiden lucht verbonden. Het is 
duidelijk, dat men de plant op verschillende plaatsen, b.v. telkens tus- 
schen twee bebladerde zijtakken zoo kan doorsnijden en verbinden, 
zoodat men, als alle buizen met water gevuld zijn, de drukking als het 
ware door de geheele plant vervolgen kan . (Bot. Gazette , May 1 905, Bd. 
’39, p. 356). d. v. 
DIERKUNDE. 
Pelagische lancetvischjes. De verzamelingen der „Valdivia”-expe- 
ditie bevatten o.m. 26 exemplaren van pelagische Cephalochordaten, die 
alle in het circumtropische gebied van den Atlantischen, Stillen en 
Indischen Oceaan werden buitgemaakt. Behalve de reeds door Günther 
beschreven Branchiostomiim pelagicum werden onder het materiaal twee 
nieuwe soorten aangetroffen, die met de reeds genoemde tot het geslacht 
Amphioxides Gilt moeten worden gebracht. Dit zijn alle pelagische 
lancetvischjes zonder peribranchiale ruimte en met een spieetvormige, 
naar links geschoven mondopening. Zij bezitten voorts mediaan en 
aan de buikzijde gelegen kieuwspleten en een slokdarm, waarvan het 
dorsale gedeelte nutritieve, het ventrale respiratorische funkties heeft. 
De drie soorten van Amphioxides , die men thans kent, zijn: A. pelagicus 
Günth., A. valdiviae sp. n. en A. stenurus sp. n. (Naar Goldschmiot 
in Biol. Centralbl., XXV, 1905). 
h. c. r . 
De thermoklien, of zooals de Duitschers haar noemen „Sprung- 
schicht”, is de betrekkelijk dunne laag water, in zee of in een meer, op 
verschillende diepte onder de oppervlakte gelegen, waar de temperatuur 
zeer veel sneller daalt dan in de water) agen daarboven of er onder. Deze 
overgangszone vormt een belangrijke grens in verband met de versprei- 
ding van het plankton, en wel eerstens rechtstreeks, in zooverre als zij 
voor sommige stenotherme organismen de vertikale verspreiding bepaalt, 
maar vervolgens en vooral ook indirekt, namelijk voor zoover zij stag- 
natie van het onderliggende water en de daaruit voortvloeiende veran- 
deringen in de scheikundige eigenschappen van dit water veroorzaakt. 
Hier vormt de thermoklien de onderste grens van de waterlagen, waarin 
plantenleven nog mogelijk is en beperkt dientengevolge ook de ver- 
spreiding van die dieren, welke zich met planten, inzonderheid algen, 
voeden. (Birge, Trans. Amer. Mier., Soc., XXV. 1904). 
h. c. R. 
