WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
19 
PLANTKUNDE. 
Sporangium van Botrychium. — Bij Vaat-cryptogamen worden zeer 
dikwijls meer sporen aangelegd, dan overeenkomt met het beschikbare 
voedsel. Nu eens worden de sporangiën achtereenvolgens ontwikkeld, 
zoodat de behoefte aan voedsel verdeeld wordt (Varens), dan weêr wordt, 
door opoffering van een zeker aantal sporenmoedercellen, haar voed- 
sel voor de overigen beschikbaar gesteld (Equisetum). Een derde geval 
vormt de productie van strooken in het sporogene weefsel, die in plaats 
van tot sporenmoedercellen te worden, voedingsbanen binnen in de 
groeiende sporenmassa vormen, zooals bij Isoëtes en in de meeldraden 
van Lemna minor. In Botrychium ontstaan de talrijke sporangiën vrij- 
wel gelijktijdig en vindt ook hun verdere ontwikkeling gelijktijdig plaats, 
terwijl elk hunner honderden sporen voortbrengt. 
Al het sporogene weefsel wordt hier tot moedercellen, maar de wan- 
den der eerste deelingen blijven duidelijk en splitsen later zóó, dat de 
massa in klompjes verdeeld wordt, die met de aanvankelijke cellen over- 
eenkomen. In deze barsten groeit dan het tapijtweefsel naar binnep, 
zoodat dit het sporogene weefsel eerst in 8> dan in 16, dan in 32 klompjes 
deelt en zoo vervolgens, tot de sporenmoedercellen vrij in de tusschcn- 
geschoven slijmerige massa komen te liggen. 
Het tapijtweefsel is aanvankelijk een laag van meerdere cellen dikte. 
Zoodra het sporogene weefsel begint te splijten, verdwijnen de celwan- 
den der binnenste lagen en nemen de kernen in grootte en aantal door 
amitotische deelingen toe. Dit kernrijke, weeke symplasma dringt dan 
in de beschreven barsten binnen. Allengs grijpt het proces van oplos- 
sing der wanden en vermeerdering der kernen in het tapijtweefsel om 
zich, tot eindelijk alles in een symplasmatische massa veranderd is. 
Eerst dan gaan de sporemoedercellen zich elk in vier sporen deelen 
(Ira D. Cardiff, Botanical Gazette, May 1905, blz. 340). 
d. v. 
Kerndeeling. — strasburger heeft met zijne leerlingen, allen, 
miyake en oyerton, de plantaardige kerndeelingen nog eens onderzocht, 
ten einde na te gaan in hoeverre zij overeenstemmen met wat de tegen- 
woordige erfelijkheidstheorieën daarvan verwachten. Zij bevonden, dat die 
overeenstemming zeer voldoende was. Voornamelijk bleek, dat in 
vele gevallen de chromosomen in dezelfde kern paarsgewijze van onge- 
lijke lengte zijn, terwijl na elke kerndeeling de paren van chromosomen 
juist aan die lengte-verschillen herkend kunnen worden. Dit pleit voor 
hunne zelfstandigheid. De chromosomen blijven daarbij, ook inhetklu- 
wenstadium, gescheiden ; zij vereenigen zich niet met hunne einden tot 
