30 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
houdend distillaat bevatte geen benzaldehyde. Daarentegen bevatte het 
aceton, (aangetoond door de jodoformreactie en het oplossen van versch 
neergeslagen mercurioxyde in het distillaat) zoodat het mogelijk phaseo- 
unatine kan zijn, hetwelk dostax en henry in 1903 uit pJiaseolus lunatus 
afzonderden. 
Een volgend jaar, als v. I. over meer bladeren kan beschikken, zal 
’t onderzoek van dit glycoside, waarvan nog bleek dat het weinig of 
niet in alcohol oplost, worden voortgezet. 
( Ver sl . v. d. K. Ah v. Wetenseh. v. 30/9 1905, p. 285) R. s. tj. m. 
Het bewaren van hout. — De nieuwste methode voor het bereiden 
van hout tegen bederf bestaat in eene infectie met gewone beetwor- 
telsuiker. Deze geschiedt op de bekende wijze door indompeling in de 
vloeistof en verhitting. De indringende oplossing dringt de wanden der 
vezels binnen en de suiker verbindt zich met de houtstof; men vindt 
ten minste na bekoeling en uitdroging geen kristallen van suiker in het 
houtweefsel. Het uitdrogen moet echter bij een bepaalde temperatuur 
geschieden, en deze is verschillend voor verschillende houtsoorten. Het 
zoo bereide hout is krimpvrij en wordt niet meer door zwammen aange- 
tast. [La Nature 33e Ann. 21 Oct. 1905, blz. 331). 
d. v. 
Woestijnplanten, die in droge tijden groene bladerlooze takken heb- 
ben, plegen zich na plotselinge regenbuien snel met een voorbijgaanden 
bladerdos te tooien. Soms ziet men ze na drie dagen reeds geheel in 
het loof. F. Lloyd achtte het van belang na te gaan, of de regen rechts- 
streeks op de takken, dan wel middellijk door de wortels werkt. Hij 
bond daartoe een flesch met water aan een boom in de nabijheid van 
den top van den ocotillo [Fouquieria splendens) en leidde uit die flesch 
een band van grof doek omlaag, dien hij meerdere malen rondom den 
top slingerde. Het water werd in dien band opgeheveld en stroomde 
langs den tak omlaag. Eiken dag werd de flesch gevuld, doch slechts 
met zooveel water, dat het geheel verdampte voor het den grond be- 
reikte. Toch begon de tak zijn knoppen te ontplooien en was na enkele 
dagen, vooral in het hoogste en dus natste gedeelte, even vol bebladerd 
als na een regenbui. ( Torreya 5 p. 175 — 179. 1905.) 
d. v. 
Intercellulaire stuifmeelbuizen, het eerst door Treub bij Casuarina 
ontdekt later door nawaschine bij Betula en Alnus en door pirotta bij 
Alnus en Cannabis beschreven, schijnen in het plantenrijk veel algemee- 
ner voor te komen dan men aanvankelijk meende. Zij werden ook bij 
sommige Rosaceeën en door Longo onlangs bij Cmirbitaceeën beschreven . 
