34 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
streeks denzelfden tijd, ’s avonds om negen uur, een hevige storing van 
de magneet plaats had. Van 8 uur 59 min. tot 9 uur 9 min. daalde de 
declinatie, die toch al beneden de normale was, 34' en herstelde zich 
daarop snel, tusschen 9 uur 9 min. en 9 uur 24 min. 42' toenemende 
De horizontale en vertikale componente waren te gelijker tijd in de* 
tegenovergestelde richting aangedaan. Ook op den 12en November nam 
men dergelijke storingen waar. 
Gedurende deze periode zag men op de zon verscheidene kleine groepen 
vlekken; de groote groep, die men in October had gezien, die nu groo- 
tendeels verstrooid en verminderd was, passeerde den 13en November 
de meridiaan van de zon, op hare tweede omweuteling. ( Comptes 
rendus, No. 21). v. d. V. 
PLANTKUNDE. 
Blauwzuur in Stipa. — Gelukkig niet in het vedergras van onze 
droge bouquetten, maar in een Zuid-Amerikaansche soort van hetzelfde 
geslacht, komt blauwzuur in groote hoeveelheden voor. Enkele honderden 
grammen zijn voldoende om een paard of een koe binnen weinige uren 
te dooden. Toch groeit dit gras overvloedig op de hooge vlakten der 
Andes; het wordt door de Indianen aldaar Viscacheras genoemd en is 
een der oorzaken van het nagenoeg volkomen isolement waarin sommige 
dezer, stammen, vooral in de hooge valleien van Puna, leven. Want 
geen karavaan kon ze bereiken, daar men, waarschijnlijk door onbekend- 
heid met dit gewas, de lastdieren niet beletten kon van het doodelijke 
gras te eten. De inlandsche dieren en vooral de lama’s kennen het en 
vermijden het, daarentegen is er een klein knaagdier, de Viscache, dat 
er niet door geschaad wordt en waaraan het gras dan ook zijn naam 
ontleent. Het blauwzuur komt in de levende cellen niet in vrijen toe- 
stand voor maar als glucoside ; bij het stuk wrijven of kauwen der weefsels 
wordt dit ontleed door een enzym, dat met de emulsine verwant is. 
(La Natm'e, 33e Année, 11 Nov. 1905, p. 384). d. v. 
De bevruchting der vijgen. — De echte Smyma-vijgen, die bij ons 
het meest gegeten worden, hebben voor hunne bevruchting caprificatie 
noodig^ d.i. het hangen van wilde bloeiende vijgen tusschen de takken, 
waarbij het stuifmeel van deze naar de gekweekte vijgen door insecten 
wordt overgebracht. Andere soorten kunnen echter ook zonder deze 
bevruchting rijpen, doch zij zijn minder in smaak en in waarde. In het 
dal van de rivier Lao in Calabrie groeien vijgen, die gedroogd in den 
handel gebracht worden en geen caprificatie noodig hebben . Die variëteit 
heet daar „Fico ottato B. Longo heeft den bloei van deze vijgen on- 
