WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD . 
51 
bestudeerd en gevonden dat hun eisch alleen is water, doch dat dit 
slechts in geringe hoeveelheid mag worden toegevoerd. Zeer geschikt 
is de onderzijde van drijvende waterbladeren, b.v. van Limnanthemum 
en van Hydrocharis. Legt men zulk een blad omgekeerd op tafel, droogt 
het dan met filtreerpapier af en zaait er nu sporen van Dactylis op, 
dan kiemt dit snel en rijkelijk, terwijl het in gewone culturen zoo goed 
als niet kiemt. Evenzoo maakt dit pollen op doorgesneden bladeren van 
Aloë gemakkelijk stuifmeelbuizen. Perkamentpapier, gedrenkt met water 
of met een slappe suikeroplossing, heeft hetzelfde gevolg, waaruit 
blijkt, dat geen bizondere, in de genoemde bladeren aanwezige stoffen 
hier een rol spelen. 
Op te merken valt dat onder de genoemde omstandigheden het stuif- 
meel der rogge zeer moeilijk komt, dat van Mais gemakkelijk, terwijl 
dat van Phalaris ook op de gewone wijze, bij uitzaaien op water, zijn 
buizen maakt. ( Ber . d. d. bot tres., Bd. XXIII, Heft 10, Jan. 1906, blz. 504). 
D. Y. 
Kristalnaalden in schubben. — Bij een onderzoek van de vrucht- 
beginsels in bloeiende bloemen van den Cocospalm vond Möbius deze 
met kleine schubben bedekt. Zij zien er uit als de stervormige schubben 
op de bladeren van Elaeagnus en Hippophae, doch hebben een anderen 
bouw. In het midden bestaan zij uit een groepje kleine cellen en dit 
is omgeven door een breeden ring van betrekkelijk groote cellen. Deze 
laatsten zijn het, waarin de zuringzure kalk zich in naalden afzet. Is 
de schub volwassen dan kan elke cel van den ring dicht met een bundel 
van naalden gevuld zijn; maar dikwijls is de vulling slechts een gedeel- 
telijke en blijven de cellen aan de eene zijde der schub leêg. Dit treft 
dan vooral de naar den voet van het vruchtbeginsel gekeerde zijde der 
schub . 
Omtrent de beteekenis van deze, in het plantenrijk vooralsnog alleen- 
staande afzetting van groote hoeveelheden zuringzure kalk in schubben 
kan voorshands natuurlijk niets beslist worden. Opmerking verdient 
echter dat deze organen zoo zwak aan de opperhuid verbonden zijn, dat 
zij bij de minste aanraking af breken. (Ber. d. d. bot Ges., Bd. XXIII, 
Heft 10, Jan. 1906, blz. 485). d. v. 
Kiemplanten van Pyrola. — Volgens de onderzoekingen van 
V elen ovsicy zijn kiemplanten van de gewone soorten van Pyr o la uiterst 
zeldzaam. Op hun groeiplaatsen houden deze zich staande en vermenig- 
vuldigen zij zich door lange onderaardsche uitloopers. Slechts van 
P. secunda vindt men soms kiemplanten. Uit het zaad, dat niet gedifferen- 
tieerd is en geen zaadlobben bezit, ontstaat een klein lichaam, waaruit 
