WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
58 
Primula veris. — Terwijl F. E. Weiss korten tijd geleden het bezoeken 
van Primula- bloemen door insecten, op grond van waarnemingen in En- 
geland gedaan, betwijfelt, toont Errera aan, dat deze bloemen in België veel- 
vuldig door insecten bestoven worden. Hij nam niet de dieren zei ven waar, 
maar maakte gebruik van het verschil in bouw en in grootte van de 
stuifmeelkorrels der lang- en kortstijlige bloemen. Hij vond bijna op alle 
bloemen, die hij onderzocht, behalve het eigen stuifmeel ook dat van 
den anderen vorm en besluit daaruit, dat bij Primula elatior in België 
insectenbestuiving regel is. Hij vond verder dat de kortstijlige bloemen 
geregeld ook door hun eigen stuifmeel bestoven worden ; dit valt uit de 
hooger gelegen meeldraden op den stempel. In langstijlige bloemen valt 
het . stuifmeel, als zij overhangen, tegen de onderzijde van den stempel- 
knop aan. De langstijlige bloemen zijn iets grooter (23 mm. tegen 19 
mm.) dan de kortstijlige en dit kleine verschil doet ze zoo zeer in het 
oog vallen, dat in ter markt gebrachte bouquetten het aantal langstijlige 
schermen steeds veel grooter is dan dat der kortstijlige, ofschoon beide 
vormen op de groeiplaatsen in gelijk aantal voorkomen. Errera neemt 
aan dat daardoor de langstijlige iets meer door insecten bezocht worden, 
en dat dit voordeel de zelf bestuiving der kortstijlige compenseert. Daar- 
door zou dan verklaard worden, dat er als regel evenveel planten met 
korte als met lange stijlen ontstaan. ( Recueil de VInstitut botanique , 
Bruxelles, Tomé VI, 1905, blz. 223). d. v. 
Regeneratie bij Laminaria. — Langs de kusten van Californië groeit 
een Laminaria, L. Sinclair ii, die kruipende wortelstokken heeft en van 
deze op afstanden zijn loof omhoog zendt. De plant is algemeen en 
wordt door den golfslag veelvuldig verwond, waarna dan regeneratie- 
verschijnselen plegen in te treden. Deze hebben, voor een groot deel, 
het ontstaan van een overtollig loof ten gevolge. Om het ontstaan 
daarvan te begrijpen moet men zich den groei van het normale blad 
voorstellen. Dit heeft zijn jongste deel op de grens van den steel en het 
blad. Hier blijft een strook in meristematischen toestand, evenals bij 
de bladeren van vele Monocotylen aan hun voet. Het blad, dat aan zijn 
top door den golfslag voortdurend afslijt, groeit daardoor zóó aan, dat 
het ongeveer dezelfde lengte behoudt, doch de steel wordt daarbij na- 
tuurlijk allengs langer. Leeft zulk een blad meer dan één jaar, dan 
pleegt de steel, door middel van dit meristematische weefsel, een nieuwe 
bladschijf voort te brengen. 
Wordt zulk een plant verwond, dan pleegt van het getroffen deel 
een nieuw blad uit te groeien . Is de wond overlangs in den top' van 
den steel, dan ontstaat dus een gespleten steel met twee bladschijven. 
Is het een dwarse wond in den steel, dan groeit een klein blad dwars 
