70 
WETESCHAPPELIJK BIJBLAD . 
gingen, werd het soortgewicht bepaald en daaruit de hoeveelheid alco- 
hol berekend. Tot meerdere zekerheid werd dit distillaat nog met pot- 
asch uitgezouten, afgedistilleerd, in joodaethyl omgezet en dit als zoo- 
danig geïdentificeerd . 
De uitkomsten waren deze, dat tarwebrood met zuurdeeg bereid per 
kilo 0,744 — 0,830 gram en tarwebrood met persgist bereid 0,508 — 
0,547 gram alcohol bevatte. ( Chem , Centr. BI. 1906), I, 1802. 
R. s. TJ. M. 
DIERKUNDE. 
Insektèn in brak water. — Wanneer men nagaat, hoe groot het 
aanpassingsvermogen onder de in sekten is en vooral, hoe vele soorten 
tot de waterbewoners gerekend moeten worden, dan schijnt het min- 
stens merkwaardig, dat er zoo goed als geen in sekten in zee leven. 
Alleen Halobates, behoorende tot de groep der Hemipteren, is een echte 
mariene vorm. Voorts zijn er sommige Diptera bekend, die als larven 
in zeewater voorkomen; en verder zijn er talrijke kevers, die zich bij 
laag water aan de kust ophouden. Niettemin is het aantal zee-insekten 
in vergelijking met het aantal in zoet water levende toch uiterst gering. 
Daarentegen vindt men ze vaak in brak water. Wel is waar zijn het 
vormen, die ook in het binnenwater voorkomen, zoodat men feitelijk 
niet van brakwater-insekten spreken kan; dit neemt intusschen niet 
weg, dat men bij herhaling insekten en vooral hun larven in water van 
zwak zoutgehalte kan aantreffen. 
Zoo vond osburn een groot aantal Odonaten, die zich in brak water 
op verschillende punten aan de Noord-Amerikaansche kusten voort- 
plantten . Ten einde na te gaan in hoeverre zich deze dieren aan water 
van een bepaald zoutgehalte hadden aangepast, nam hij proeven met 
water van verschillend zoutgehalte, waarin hij de larven opkweekte en 
vond nu, dat er een tamelijk scherpe grens kon worden aangegeven 
waar beneden de dieren zich normaal konden ontwikkelen, onverschil- 
lig of dit water bijna zoet dan wel tamelijk zouthoudend was, terwijl 
boven die grens de larven of niet meer uitkwamen, of zelfs de eieren 
zich in het geheel niet meer ontwikkelden. Deze grens was bereikt wan- 
neer het water bij 24<> C. een dichtheid van 1.010 bezat. Ofschoon het 
niet zeker is waaraan dit verschijnsel is toe te schrijven, schijnt de 
schrijver toch over te hellen naar een verklaring, die de oorzaak van 
het afsterven in een schadelijke (vergiftige ?) werking van het zout boven 
een zekere concentratie zoekt. ( Amer . Natur., 1906.) h. c. r. 
Aanpassingen in het bloedvaatstelsel van het paard worden door 
BaRNER beschreven. Hij vond een duidelijke betrekking tusschen de struc- 
