WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
77 
concentratie dat het zout juist begint uit te kristalliseeren, blijven zij 
eveneens een maand en langer in leven. Het is daarbij onverschillig of 
men ze plotseling in die oplossing brengt, of wel reeds in het zeewater 
plaatst als men dit neerzet om in te dampen. 
Zeer gevoelige wieren, die men moeilijk in laboratoriën bewerken kan, 
b.v. Porphyra naiadum, Plocorniutn coccineum en Ectocarpus confcr- 
voïdes, leven daar in gedistilleerd water en in geconcentreerd zeewater 
even lang als in normaal zeewater. Ook verdragen zij verdund zeewater 
zeer goed ( Publication Univ. of Galij March 15,1906). D. V. 
Cakile maritima komt langs de kusten der Middellandsche zee in 
een andere variëteit voor dan bij ons, doch beide variëteiten zijn zoo goed 
als alleen onderscheiden door den bouw der zaden. Bij ons zijn de zaden 
pleurorhize, d. w. z. dat het w'orteltje langs den rand der beide cotylen 
omhoog gebogen is, en wel, zoover men weet, in alle zaden zonder uitzonde- 
ring. solms laubach onderzocht nu zaden, die bij Algiers verzameld waren . 
Van 250 zaden waren er ruim 220 gebouwd als bij ons, terwijl er 12 tot 
het andere hoofdtype behoorden, n. 1. notorhize waren, met het wor- 
teltje tegen het midden van den rug van een der zaadlobben aangedrukt. 
Eenige andere zaden toonden een stelling tusschen de beide hoofdtypen 
in gelegen. Ongeveer hetzelfde leert een monster zaad van Alexandrië. 
Op 135 stuks waren er 117 normaal gebouwd, 13 hadden ruggelings 
geplaatste worteltjes en de overige waren tusschenvormen . In beide 
gevallen dus omstreeks 13 pCt. afwijkende zaden. 
Het schijnt dat zulke afwijkingen onder de Crucifeeren meer voorko- 
men en het vermoeden is dus gewettigd, dat het systeem dezer familie, 
dat juist in hoofdzaak op dezen bouw der zaden gegrondvest is, in 
vele opzichten meer kunstmatig dan natuurlijk is. [Cruciferen Studiën, IV , 
Bot. A. Zeitg., 1906, Heft II.) d. v. 
CHEMIE. 
Oxydatie van ammonia tot stikstof-zuurstofverbindingen . 
Dit proces is reeds herhaaldelijk bestudeerd, uitvoerig het eerst in 1839 
door kuhlmann, die platina als katalysator en de lucht als oxydatie- 
middel bezigde. Aangezien voor de technische uitvoering het verloop 
