2 
BERNHARD SIEGFRIED ALBINUS. 
den naam in dien van albinus en gaf onder dezen naam eene kroniek 
van Meissen ( Chronicon Misniaé) uit. 
Deze bernhard albinus was , nog jong, reeds als hoogleeraar te 
Frankfort aangesteld geworden en werd later benoemd tot lijfarts van 
den keurvorst frederik ui van Brandenburg, die in 1701 onder den 
naam van frederik i den titel van koning van Pruissen aannam. Hij 
was gehuwd met catharina suzanna , dochter van zijn ambtgenoot 
den hoogleeraar in de rechtsgeleerdheid ring. Ofschoon alzoo door , 
zou men meenen , vaste banden aan zijn vaderland gehecht , kon hij 
toch aan eene uitnoodiging , om aan de bloeiende hoogeschool te Leiden 
als hoogleeraar in de geneeskunde optetreden , geen weerstand bieden , 
en het gevolg was , dat hij , na met moeite zijn ontslag van den 
koning te hebben verkregen, in 1702 met zijn huisgezin naar het 
toenmaals verre Holland vertrok. 
Van de vroegste jeugd van zijn zoon, onzen bernhard siegfried, 
is mij weinig bekend. Hij bezocht de te Leiden bestaande inrichtingen 
van onderwijs, genoot het onderricht van sommers en westerhof, en, 
als student ingeschreven , legde hij zich met ijver op de oude letteren 
toe , met dat gevolg dat hij een der begunstigde leerlingen van gronovius 
en PERizoNius werd, terwijl zijne later uitgegeven geschriften in hun 
fraai latijn — in welk opzicht albinus boerhaave overtrof, — de 
blijken dragen van zijne ijverige beoefening van die taal. Doch eigen 
aandrift, en zeker ook wel de invloed zijns vaders, deden hem de 
geneeskunde tot zijn eigenlijk studievak kiezen. Ruysch, bidloo , decker 
en boerhaave waren zijne leermeesters. Van alle vakken echter, die 
hij moest beoefenen , trokken hem de ontleedkunde en , na deze , de 
plantkunde het meest aan , terwijl het praktisch onderdeel der genees- 
kunde , waarop hij zich bij voorkeur bevlijtigde , de heelkunst was. 
Wat dit laatste vak betreft, had hij een uitstekenden leermeester in 
johannes jacob rau , wiens meest bevoorrechte leerling hij was , gelijk 
hij dan ook wederkeerig aan rau, niettegenstaande diens soms in 
onbeschoftheid ontaardende ruwheid , steeds groote achting bleef toe- 
dragen. 
Nog maar 19 jaren oud werd hij kandidaat in de geneeskunde. 
Er werd daarvoor zeker toenmaals minder gevorderd dan thans. Hoe 
dit zij, tegen het einde van 1718 begaf hij zich naar Parijs, vooral 
om zich daar in de hospitalen toe te leggen op de chirurgie. Hij 
verwaarloosde evenwel andere studiën niet, en hoorde er onder andere 
de lessen van de beide verdienstelijke anatomen guichard joseph du 
