BERNHARD SIEGFRIED ALBINUS. 
3 
verney en jacques BENiGNE wiNSLOW en van de niet minder ver- 
dienstelijke botanici sebastien vaillant en antoine de jussieu. Doch 
zijn verblijf te Parijs zon slechts kort duren. Want toen hij een 
half jaar daar had doorgebracht , droegen Curatoren der Leidsche 
akademie , bij besluit van 29 Juni 1719, hem het lectoraat in de 
ontleed- en heelkunde op , ter vervanging van rau , die wegens 
ouderdom en zwakte niet langer in staat was collegiën te geven. 
Te Leiden teruggekeerd werd albinus kort na zijne terugkomst 
honoris causa tot medicinse doctor bevorderd en aanvaardde op den 
2 den October 1719 zijn lectoraat met het houden van eene rede over 
de vergelijkende ontleedkunde 1 . Eau was reeds in September overleden. 
In de maand September van 1721, dus nadat albinus twee j aren 
het hem opgedragen lectoraat had waargenomen , overleed zijn vader. 
Boerhaave sprak eene lofrede op den ontslapene uit en wekte daarin 
de Curatoren op om den zoon , die zich als een uitstekend en inne- 
mend leeraar had doen kennen , de opengevallen plaats van zijn vader 
te doen innemen. Curatoren gaven aan dien raad onmiddellijk gevolg, 
zoodat albinus reeds den 9 den November zijne intrêerede hield als 
hoogleeraar in de genees- en heelkunde. Die rede had tot onderwerp , 
de ware weg om tot de kennis van het samenstel des menschelijken 
lichaams te geraken 2 . 
Met den meesten ijver en-groote nauwgezetheid bleef hij zich thans 
toeleggen op het opleiden van zijne studenten , en , indien in dien 
tijd de Leidsche hoogeschool bezocht werd door eene menigte jonge- 
lieden uit alle oorden van Europa , en zelfs door menigen vreemdeling , 
die reeds in zijn vaderland de summi honores in de geneeskunde had 
verworven , was dit , vooral in later tijd , niet alleen te wijten aan 
den grooten naam van boerhaave, maar ook aan dien van albinus. 
Maar nog meer dan door zijn onderwijs verwierf albinus grooten 
roem door zijne ontleedkundige onderzoekingen en door de geschriften, 
waarin hij de uitkomsten daarvan nederlegde. 
In de eerste jaren van zijn professoraat hield hij zich veel bezig 
met het vervaardigen van anatomische prseparaten ten dienste van 
zijn onderwijs. Zijne opspuitingen moeten niet voor die van ruijsch 
hebben ondergedaan en door zuiverheid en fijnheid hebben uitgemunt. 
Het eerste geschrift, dat hij na zijne aanstelling tot hoogleeraar 
1 Oratio inauguralis de anatome comparata. L. B. 1719. 4°. 
2 Oratio , quae in veram viam , quae ad fabricae corporis humani cognitionem ducat , 
inquiritur. L. B. 1721. 4°. 
