BERNHARD SIEGFRIËD ALBINUS. 
11 
gelukkigen echt door. In den aanvang van 1770 nam zijne gezond- 
heid sterk af, ’t geen hem echter niet verhinderde geregeld zijne 
collegiën te geven. Doch den 29 sten Augustus werd hij door eene 
dubbele derdendaagsche koorts aangetast en op den 9den September 
overleed hij in den ouderdom van 7 3 jaren en 6 maanden. 
In een tijdschrift als het Album der Natuur kan men eene tot in 
bijzonderheden afdalende waardeering van den wetenschap[ elijken arbeid 
van iemand als albinus niet verwachten ; in een aan hem gewijd opstel 
mag daarover evenwel niet geheel worden gezwegen. 
Terecht zegt suringar in den aan vang van zijn boven aangehaald 
opstel het volgende : 
» Met uitzondering van boerhaave en gaubius is er , na sylvius , 
geen hoogleeraar bij de geneeskundige faculteit te Leiden geweest, aan 
wien meer Europesche roem is te beurt gevallen , dan aan bernhard sieg- 
fried albinus. En wilde men die drie groote 1 mannen onderling 
vergelijken , dan zou men erkennen moeten , dat veel van hetgeen 
door albinus gewrocht werd , alsnog voor onovertroffen gehouden 
mag worden , en door geen latere kunst of wetenschap is verdrongen 
geworden , terwijl de geschriften van boerhaave en gaubius , hoe 
voortreffelijk ook tijdens hunne verschijning, door de latere op ge- 
neeskundig terrein gemaakte vorderingen het grootste deel van hunne 
wetenschappelijke waarde verloren hebben , al is het , dat zij als 
historische gedenkteekenen uit vroegeren tijd op onze achting en 
bewondering blijven aanspraak maken”. 
Toen albinus zijne loopbaan begon , was de , zou ik bijna zeggen , 
koortsachtige belangstelling in de ontleedkunde , die na het door vesalius 
gegeven voorbeeld en na de uitgave van zijn onsterfelijk werk eene 
schitterende reeks van ontleedkundigen aan den arbeid gesteld en be- 
zield had — niet ’t minst in Italië en in ons vaderland, — niet 
uitgedoofd, maar wel wat verflauwd. Maar in de 18de eeuw was het 
albinus , die niet alleen die belangstelling deed herleven , maar die 
ook een nieuw tijdperk van nauwkeurig en streng onderzoek opende, 
dat zich tot in onzen tijd heeft uitgestrekt. Reeds in zijne inaugurele 
oratie, in 1727 uitgesproken, gaf hij als den waren weg om tot de 
kennis van het samenstel des menschelijken lichaams te geraken aan , 
1 Of suringar niet wat ver gaat met aan den allezins geleerden en hoogst verdien- 
stelijken gaubius het epitheton van »groot” toe te kennen , zou te bezien zijn. 
