BERNHARD SIEGFRTED ALBINUS. 
13 
Wij hebben gezien , dat albinus , nadat hij van het onderwijs in de 
ontleed- en heelkunde ontheven was , hoofdzakelijk physiologie do- 
ceerde. Hier bevond hij zich op een terrein , waarop , vooral in dien 
tijd , rechtstreeksch onderzoek moeielijk was en veel ruimte bestond 
voor theoriën en hypothesen. Hoe nu albinus zich van zijne taak als 
leeraar der physiologie gekweten heeft, is veel moeielijker te beoor- 
deelen dan zijne verdiensten als ontleedkundige te waardeeren zijn , 
voor welke laatsten wij de documenten , namelijk zijne uitgegevene 
geschriften , voor ons hebben liggen. Overigens meent suringar , dat 
wij in het door zijn broeder frederik bernhard uitgegeven physio- 
logisch handboek 1 , dat met groote voorzichtigheid in het beweren 
en volkomen erkenning van het tot dusver duister geblevene is 
geschreven, den geest van den ouden albinus kunnen herkennen. »Dat 
deze toch” — zegt suringar — »geen voorstander van ijdele bespie- 
gelingen was , en onze zeer onvolkomene kennis aangaande vele 
physiologische vraagstukken geenszins verbloemde , wordt door san- 
difort opzettelijk vermeld”. Ten aanzien van de physiologie van 
albinus meenen wij verder naar het opstel van suringar te mogen 
verwijzen , evenals wij dat doen ten aanzien van zijne verdiensten 
omtrent de heelkunde. 
De werkzaamheid van albinus was buitengemeen. Zeer dikwijls 
zette hij zijne anatomische onderzoekingen tot diep in den nacht voort , 
terwijl hij bijzonder veel tijd en zorg besteedde aan hetgeen hij schreef. 
In den zomer gaf hij dagelijks twee en in den winter drie collegien. 
Bovendien werd hij alle dagen geraadpleegd door een aantal zieken , 
vooral ter bekoming van heelkundige hulp. Zelf verrichtte hij geene 
operatiën dan bij zeldzame gelegenheden , die meer dan gewone anato- 
mische kennis en bekwaamheid vorderden , of wel om armen te helpen , 
voor welke de behandeling door anderen te kostbaar zou zijn geweest. 
Van zijne volharding en geduld bij het praepareeren sprekende , voert 
ALLAMAND het volgend staaltje daarvan aan. »Om te weten te komen 
hoe de natuur het been vormde , ontleedde hij onvoldragen vruchten 
van allerlei ouderdom , en maakte hij onder anderen het geraamte van 
eene , waarvan de lengte nog geen duim bedroeg. Het mes , waarvan 
hij zich bij die gelegenheid bediende , was eene zeer fijne naald. Om 
dit vruchtje te kunnen ontleden , moest hij het in ’t water leggen. 
Acht uren aaneen was hij met deze ontleding bezig , waarbij hij zijn 
1 F. b. ALBiNi, De naiura hominis liber. L. B. 1775. — De schrijver overleed in 1778. 
