BERNHARD SIEGFRIED ALBINUS. 
15 
Achter een der spierbeelden staat zelfs een rhinoceros , blijkbaar naar 
de natnnr geteekend. Volgens camper verwarde dit de voorstelling en 
deed de anders zoo scboone figuren niet genoeg uitkomen. Albinus 
verdedigde die inrichting. Rondom de figuren moest meende bij , 
eenige kleur aangebracbt worden , juist om ze beter te doen uit- 
komen ; en de teekenaar bad van die kleur voorwerpen gemaakt , bij- 
figuren , en wel verre dat die bijfiguren de hoofdfiguur zouden schaden , be- 
voordeelden zij die integendeel , daar die hoofdfiguren daardoor minder 
bard zijn , dan wanneer alles rondom de spierbeelden wit was gelaten. 
Enkele andere opmerkingen van camper ga ik met stilzwijgen voorbij 
en vermeld te dezen aanzien nog alleen dit , dat de polemiek tusscben 
de beide anatomen , die zes jaren duurde , van beide zijden met groote 
gematigdheid , met wederzij dscbe erkenning van elkanders verdiensten 
en zonder personaliteiten gevoerd werd. 
Erger was de beschuldiging , die haller , de grondlegger der 
latere proefondervindelijke physiologie en zelf een uitstekend ont- 
leedkundige, — de man, die aan de ijverige beoefening der anatomie in 
Duitschland den rechten stoot gaf, — tegen albinus inbracht, als 
zoude deze in zijne Annotationes academicae eenige belangrijke door 
haller gedane ontdekkingen zichzelven hebben toegeëigend. Ook hier 
trachtte albinus zijn recht te handhaven. » Weinig”, zegt allamand , 
» bedacht haller, dat twee groote geesten onafhankelijk van elkander 
dezelfde zaken kunnen ontdekken”. 
Als eene kleine bijzonderheid teeken ik nog het volgende aan. Het 
uitwendig oor bezit eenige kleine spiertjes, die echter in de meeste 
gevallen niet in staat zijn de ooren te doen bewegen , gelijk wij dat 
b. v. bij een hond of een paard zien. Enkele personen zijn evenwel 
daartoe in staat en tot dezen behoorde albinus. Wanneer hij op zijn 
collegie over de bedoelde spiertjes sprak, nam hij, zegt men, zijne 
paruik af om aan zijne toehoorders te doen zien , hoe hij de beweging 
van zijne ooren in zijne macht had. 
Meermalen is opgemerkt geworden, dat de Noordelijke Nederlanden 
in de 17 e en 18 e eeuw tot den vooruitgang der natuurwetenschap- 
pen meer hebben bijgedragen dan van zulk eene kleine afdeeling 
van den Germaanschen stam te verwachten was. In het bijzonder is 
zulks het geval met de ontleedkunde. Om van pauw en volcher 
coïter, die nog tot de 16 e eeuw behooren , niet te gewagen, 
mocht ons vaderland in de 17 e eeuw roem dragen op mannen als 
