22 
OVER LEVENSDUUR EN DOOD IN HET DIERENRIJK. 
duen vernietigen, dan er door den natuurlijken dood te gronde gaan. 
Immers het bestaan van duizende soorten berust alleen op vernieti- 
ging van andere soorten; zoo kan men de millioenen kleine schaal- 
diertjes , die de zeeën bevolken , eenvoudig als viscbvoedsel bestem- 
pelen. De walvisch leeft voornamelijk van een klein weekdiertje , niet 
grooter dan een kinder-pink (Clio borealis). Het laat zich nu gemakke- 
lijk inzien , dat bet enkele individu — als de overige omstandigheden 
gelijk zijn — des te meer zal zijn blootgesteld aan deze vernietiging 
door toevallige omstandigheden , boe langer de duur is van zijn na- 
tuurlijk leven. Hoe langer bet noodig beeft om bet voor bet in stand 
blijven der soort noodige aantal individuen voort te brengen , des te 
meer zullen er door toeval te gronde gaan , eer zij hun plicht tegen- 
over de soort vervuld hebben. Dientengevolge zal de natuur er naar 
streven niet om de dieren in bun volwassen toestand zoolang mogelijk 
in het leven te houden , maar integendeel om den voortplan tingstijd 
en daarmede den levensduur zoo kort te maken als mogelijk is. 
Dit moge eenigszins paradox klinken , toch bewijzen de feiten , dat 
deze opvatting de juiste is. Wel schijnen een groot aantal voorbeelden 
van dieren met betrekkelijk langen levensduur met deze voorstelling 
in strijd te zijn , maar bij nadere beschouwing laat zich toch deze 
tegenspraak oplossen. Zoo bezitten de vogels in bet algemeen een 
opvallend langen levensduur. Zelfs de kleinste inlandscbe zangers leven 
10 jaar lang, de nachtegaal en de merel 12 tot 18 jaar; eksters 
houden het in gevangenschap meer dan 20 jaren uit en leven zonder 
twijfel in de vrije natuur langer; ja, raven zouden in gevangenschap 
100 jaar hebben geleefd. Een paar eidereenden , die het welbekende 
eiderdons leveren , werd 20 jaar achtereen op dezelfde broedplaats 
waargenomen ; een koekoek , die aan iets gebrekkigs in zijn roep te 
herkennen was , werd 32 achtereenvolgende jaren in hetzelfde bosch 
gehoord. Moeras- en roofvogels worden nog veel ouder , zij zien ten 
deele de geslachten der menschen komen en gaan. Zoo verhaalt de 
natuuronderzoeker schinz van een lammergier, dien men dikwijls op 
een rotsblok midden in den gletscher bij Grindelwald zag zitten , en 
dien de oudste mannen van Grindelwald reeds in hun jeugd op de- 
zelfde plaats hadden waargenomen. In de menagerie te Schönbrunn , 
in Oostenrijk, leefde een witkoppige gier 118 jaar in gevangenschap 
en van adelaars en valken zijn verschillende voorbeelden bekend , dat 
zij meer dan 100 jaar oud werden. Wie herinnert zich eindelijk 
humboldt’s Aturen-papegaai niet, van wien de Indianen verhaalden: 
