24 
OVER LEVENSDUUR EN DOOD IN HET DIERENRIJK. 
den , gepaard met den strijd tegen koude en honger in den winter , 
en de talrijke gevaren bij het trekken over landen en zeeën , die 
juist de jonge vogels op de onbarmhartigste wijze decimeeren. Inder- 
daad er is wel geen vogelsoort , die niet aan een dezer gevaren bloot 
staat. Zelfs de machtigste onder de roofvogels , de steenarend , wien 
alle andere vogels vreezen en wiens aan den rotswand hangend nest 
ontoegankelijk is voor alle roofgespuis, ziet toch niet zelden zijn ei 
verloren gaan door nachtvorsten en laat invallende sneeuw en later 
in den winter heeft de jonge vogel met zijn grimmigsten vijand , den 
honger, te kampen. Wanneer men hoort, welke verbazende hoeveel- 
heden van zeevogels op de rotseilanden en klippen der Noordelijke 
zeëen in den zomer broeden , en tevens weet , dat bijna al deze vogels 
jaarlijks slechts 1 , hoogstens 2 eieren leggen , dat bovendien hun 
broedsel aan eene groote verwoesting is blootgesteld , dan is het be- 
sluit gewettigd , dat zij een zeer lang leven moeten bezitten , ten einde 
zeer dikwijls hun broeden te kunnen herhalen. Om een denkbeeld te 
krijgen van het ontzettend aantal dezer vogels , hooren wij , hoe een 
dergelijke broedplaats door den Duitschen natuuronderzoeker brehm 
geschilderd wordt. 
»Onvergetelijk zal mij”, zegt brehm, »het voorgebergte Svartholm, 
aan het uiterste einde van Noorwegen , nabij de Noordkaap , steeds 
blijven. Ik had reeds in bet zuiden van Noorwegen vernomen , dat 
deze klip eene broedplaats was van drieteenige meeuwen ( Larus tridactylus) 
en men had mij gezegd , dat de ontzaggelijke menigte der broedende 
vogels alleen dan te overzien was , wanneer men ze door een kanon- 
schot verschrikt deed opvliegen. De welwillende kapitein der stoom- 
boot , waarop ik mij bevond , trad gereedelijk in mijn verzoek om 
deze merkwaardige plek langs te varen en de broedende vogels door 
kanongebulder plotseling op te jagen. Reeds op een afstand van ander- 
halve mijl van ons voorgebergte bemerkten wij scharen van vijf tot 
acht-honderd dezer meeuwen , die op enkele rotsen zaten of tot grootere 
troepen vereenigd naar de gemeenschappelijke broedplaats vlogen. 
Doch toen wij meer in de nabijheid van Svartholm kwamen , namen 
deze scharen op verbazende wijze toe. Eindelijk vertoonde zich het 
voorgebergte , een bijna loodrecht in zee afdalende , door ontelbare holten 
afgebrokene rotswand , door de uitwerpselen der dieren wit en grijs 
gekleurd, aan alle kanten scherp begrensd, voor ons oog. Van verre 
gezien vertoonde zich deze rotswand grauw , maar met den kijker kon 
ik eene ontelbare menigte witte puntjes onderscheiden. Het waren de 
