OVER LEVENSDUUR EN DOOD IN HET DIERENRIJK. 
25 
meeuwen , vooral hare witte kopjes. Daar zaten zij , dicht aaneen- 
gesloten : boven , beneden , in de holten , op de uitstekende kanten , 
op de punten , in de hoeken , in de kloven , overal zag men puntje 
bij puntje , meeuw bij meeuw , zooverre de broedplaats zich uitstrekte. 
Wij kwamen meer en meer nabij. In de donkerste diepten der holten 
zagen wij de witte kopjes nog glinsteren ; het was , als zagen wij eene 
reusachtige leiplaat , met duizenden van witte stipjes bedekt ; het was , 
alsof de geheele rotswand met allerlei versierselen , fraaie kettingen , 
ringen en sterren behangen was. Door de nadering van het schip werd 
een klein deel van het rustig zittende gezelschap opgeschrikt en nu 
verhief zich een verschrikkelijk geschreeuw. Heftig blies de noorde- 
wind en woedend brandde de IJszee aan den voet der klippen. Maar 
door het klotsen der branding , door het geraas van het schip heen , 
konden wij het geschreeuw der vogels duidelijk onderscheiden. Nu 
viel het schot en de knal werd door de rots teruggekaatst. Een onbe- 
schrijfelijk geschreeuw verhief zich en een dichte wolk omsluierde de 
rots. Gelijk een woedende storm door de lucht woelt en honderde 
met sneeuw bezwangerde wolken dooreen en tegen elkander drijft, 
totdat zij in vlokken opgelost nederzwermen , zoo was er nu een sneeuw- 
storm van levende vogels. Men zag noch den berg , noch den hemel , 
maar eene onbegrijpelijke dooreenwoeling van witte vlokjes. Een dichte, 
witte wolk nam den geheelen gezichtseinder in en het kleine stoom- 
schip scheen haar middelpunt te zijn. De wolk daalde tot de zee af, 
de tot dusverre omnevelde omtrekken van Svartholm traden weder te 
voorschijn en een nieuw schouwspel boeide onzen blik. Aan de rots- 
wanden schenen nog evenveel meeuwen te zitten als vroeger en dui- 
zenden vlogen nog af en aan en op de zee was het alsof door een 
wonder de duizenden van golven in kleinere golfjes verdeeld waren 
en deze allen met blinkend wit schuim gekuifd waren. Doch de golven 
zelve lieten het gezichtsbedrog ophouden. Zij wiegelden duizenden 
harer kinderen , die , door menschenluim verschrikt , zich op haar hadden 
nedergezet, langzaam en zacht op en neder, gelijk een beminnende 
moeder haar kind op den schoot wiegt. Wie kan dit tooneel beschrij- 
ven ? Moet ik zeggen , dat de zee millioenen en nog eens millioenen 
van parelen in haar donker golvenkleed had gevlochten of moet ik 
de meeuwen met sterren en de zee met het hemelgewelf vergelijken? 
Ik weet het niet, maar één ding weet ik, dat ik nimmer op zee iets 
prachtigers gezien heb. En al mijne reisgenooten , ook het scheepsvolk , 
verzekerden éénstemmig , dat men dit tooneel met eigen oogen moest 
