26 
OVER LEVENSDUUR EN DOOD IN HET DIERENRIJK. 
aanschouwd hebben , om aan de mogelijkheid er van te gelooven. 
Terwijl wij daar in verbazing staarden en van aller lippen uitroepen 
van bewondering en een luid gejuich weergalmden , ging het schip 
voort en baande zich zijn weg door de millioenen schepselen , die nu , 
bij honderden vereenigd, hunne rustplaats weder betrokken.” 
Zelfs op zulke plaatsen , die jaarlijks door den mensch worden ge- 
plunderd, schijnt het aantal vogels niet merkbaar te verminderen. Op 
het kleine Schotsche eiland St. Kilda worden jaarlijks meer dan 20.000 
jongen en een onnoemlijk aantal eieren van den gewonen rotspelikaan 
of Jan van Gent door den mensch verzameld , en ofschoon deze vogel 
ieder jaar slechts 1 ei legt en 4 jaren noodig heeft om volwassen te 
worden, vermindert hun aantal daar toch niet. Yan de broedplaatsen 
van het eiland Sylt, aan de kust van Sleeswijk, worden jaarlijks 30.000 
meeuwen- en 20.000 zeezwaluw-eieren uitgevoerd zonder merkbaren 
invloed te hebben op het getal dier vogels. Bovendien gaat de ver- 
storing van het broed bij de vogels in het hooge Noorden niet alleen 
van den mensch uit , maar ook van verschillende roofdieren , zoo- 
wel zoogdieren als vogels ; ja door het dringen dier massa vogels 
op de klippen worden reeds veel eieren en jongen vernield, wijl zij 
van de rots afgedrukt worden. Volgens brehm is de voet van zulk 
een vogelklip met bloed en lijken bedekt. Zulke vogels moeten een 
hoogen ouderdom bereikerr, anders waren zij reeds lang uitgestorven ; 
een lot dat , gelijk wij weten , reeds in kistorischen tijd aan den grooten 
noordschen alk is ten deel gevallen. 
Hoe groot de omvang is , dien deze vernietiging van individu’s be- 
reikt , laat zich niet direct berekenen , maar men kan zich toch langs 
indirecten weg daarvan eene voorstelling vormen. Volgens de beide 
groote Engelsche natuuronderzoekers darwin en wallace bestaat er 
bij de meeste soorten een zekere standvastigheid in het getal van de 
gelijktijdig levende individuen, zoodat over een groote tijdsruimte het 
aantal dieren eener bepaalde soort , dat op zeker woongebied leeft , vrij 
wel ’t zelfde blijft ; indien men nu de vruchtbaarheid eener soort kent 
en haar gemiddelden levensduur, dan kan men daaruit het cijfer der 
omgekomen exemplaren berekenen. Stellen wij bv. den leeftijd van 
een Steenarend op 60 jaar en zijne jeugd — hoewel deze niet nauw- 
keurig bekend is — op 10 jaar en nemen wij aan, dat hij jaarlijks 
2 eieren legt, dan zou aldus een paar dezer vogels in 50 jaar 100 
eieren voortbrengen en slechts uit twee van deze zouden jongen komen , 
die den volwassen leeftijd bereiken ; gemiddeld zullen dus een paar 
