38 
OVER LEVENSDUUR EN DOOD IN HET DIERENRIJK. 
werd het vermogen der voortplanting van het individu beperkt tot de 
geslachts-cellen. De voortplantings-cellen nu konden het vermogen van 
begrensde vermenigvuldiging niet verliezen , want anders zoude de 
ondergang der soort daarvan het gevolg geweest zijn ; maar bij de 
lichaams-cellen ging , zooals ons de ervaring leert , deze eigenschap ver- 
loren , zij werden beperkt tot een bepaald getal generaties. 
Bij ééncellige dieren kon de natuurlijke dood niet optreden , wijl 
individu en voortplantingscel nog één en dezelfde zijn ; bij de veel- 
cellige organismen werd de dood mogelijk , wijl lichaams- en voort- 
plantings-cellen zich scheidden. 
Dat het verschijnsel van beperkte cel vermenigvuldiging nu een- 
maal optrad , moet waarschijnlijk daaraan worden toegeschreven , 
dat het onmogelijk is een dier geheel te beveiligen tegen vijandige 
invloeden. Gesteld een der hoogere dieren bezat het vermogen eeuwig 
voort te leven , zoo zou dit toch niet van nut zijn voor de soort. 
Want al ontging zulk een onsterflijk individu nu ook bepaald ver- 
nietigende invloeden , zoo zoude het toch ongetwijfeld van daag aan 
deze , morgen aan gene plaats van zijn lichaam eene beleediging onder- 
gaan , die niet meer geheel te herstellen was , en hoe langer het leefde 
des te onvolkomener en gebrekkiger zou het worden en des te min- 
der geschikt om de *ol der soort te vervullen. Wel staan natuurlijk 
de lagere ééncellige organismen eveneens aan die vijandige invloeden 
bloot, maar deze zijn voor hen minder gevaarlijk; al ondergaat zulk 
een infusiediertje een klein verlies van lichaamszelfstandigheid , zoo 
herstelt het zich spoedig weêr. Een nadeelige uitwerking als de hoogere 
dieren ondervinden zij daarvan niet, daartoe zijn zij te eenvoudig 
bewerktuigde. 
Uit het voorafgaande blijkt dus de noodzakelijkheid der voortplan- 
ting en het doelmatige van den dood in de natuur ; want afgesleten 
individuën hebben geen waarde voor de soort, ja zijn zelfs schade- 
lijk, wijl zij de plaats innemen van betere. Onder den invloed van 
de »Natuurkeus” moet het leven zooveel verkort zijn, als nuttig 
was voor de soort , en beperkt zijn tot dien duur , die de beste 
waarborgen aanbood tot het bestaan van levenskrachtige individuën. 
Ziedaar, geachte lezer, het probleem van » Levensduur en Dood” 
niet verklaard , het zij verre van mij dit te hebben willen beproeven , 
maar eenigermate toegelicht van het standpunt der ontwikkelingsleer , 
die zich de organische wereld voorstelt als het product van voort- 
durende wording, ontwikkeling en vooruitgang. Hoeveel raadselen de 
