50 
HET NATIONALE PARK IN 1)E VEREENIGDE STATEN. 
zich met eenen dieperen waterval naar beneden , totdat door het 
voortdurend woelen van het water een groot gedeelte der onderlaag 
was losgemaakt en het trachyt, harder dan de omgevendé lagen en 
dientengevolge beter tegen de werking van het water bestand, de 
lagen wegzinken zag , waaraan het steun had verleend. Mossen , korst- 
mossen en varens bedekten weldra den boog, ja de bezoekers, die 
hunnen weg er over nemen , vinden er eenen krachtigen den boven 
op staan als een zinnebeeld van het eeuwig worden te midden van 
het vergaan. 
Van het zuiden naar het noorden stroomt de Yellowstone-rivier 
door het meer. Men zou dit laatste als eene uitbreiding kunnen be- 
schouwen van de rivier , die verder haren kronkelenden loop eerst 
ongeveer in noordelijke en vervolgens in noordwestelijke richting voort- 
zet, om het nationale park, hetwelk naar haar zijnen naam draagt, 
ongeveer in het midden van haar noordelijken grens te verlaten. 
Wanneer wij van de plaats, waar de rivier het Yellowstone-meer 
verlaat, haar langs den westelijken oever volgen, wijst zij ons weder 
menige merkwaardigheid. Zij voert ons in de nabijheid van den Reuzen- 
ketel ( Giant’s Cpldron ), waaruit op het ééne oogenblik eene slijkmassa 
dreigt te voorschijn te komen , die weldra teruggezogen wordt en 
korten tijd later de opening weder verstopt. Geduchte luchtstooten 
vervullen nu en dan de lucht met een geluid , dat tot op een K.M. 
afstands kan worden gehoord, zoodat het is alsof een reusachtige 
herkauwer zijne woede in een hevig geloei openbaart; bij tijd en wijle 
dreunt de grond , alsof het monster daarop den zwaren poot met 
kracht liet nedervallen. 
Op een afstand van slechts enkele schreden is een tweede monster 
bezig den grond in beweging te brengen. Van naderbij beschouwd 
blijkt het gat , waaruit de rauwe , holklinkende geluiden voortkomen , 
het bekken te zijn van eene heete bron , die van tijd tot tijd met water 
van het heerlijkste blauw is gevuld. 
Onze weg voert ons weldra op eene hoogvlakte. Ter zijde, in de 
diepte stroomt de rivier, achter ons schittert in het zonlicht het water 
van het meer en vóór ons verheft zich eene groep van heuvels , 40 a 
50 M. hoog en duidelijk geel gekleurd. Zij hebben deze kleur en ook den 
naam Zwavelberg ( Sulphur Mountain ) te danken aan de lagen en laagjes 
zwavel, waarmede de kalksteenen als doortrokken zijn. Voortdurend 
vormt zich nieuwe zwavel , die hier en daar in prachtige kristallen 
