DE WINTERSLAAP. 
DOOR 
D r. H. BOS. 
I. Inleiding. 
Ieder jaar zien wij de zon langzamerhand een hooger standpunt 
innemen , zien wij haar ook weer dalen , om vervolgens haren loop 
op nieuw aan te vangen. En met het rijzen der zon ontluiken de 
knoppen ; sommige ontdoen zich bedaard van de hen omgevende schub- 
ben , andere bersten met geweld open , alsof zij zich plotseling 
bewust werden , dat de gevangenis , waarin zij eenige maanden opge- 
sloten zaten , toch eigenlijk te eng voor hen was. Alle brengen een 
menigte fijne , reine , keurig besneden blaadjes te voorschijn , die zij 
biddend naar de zon keeren , als vroegen zij licht en warmte voor hun 
bestaan. De scherpe lijnen der dorre takken beginnen zich op te lossen 
in een wazig groen of bruin , om binnen korten tijd geheel te ver- 
dwijnen. Duizenden nette, onaangetaste spruitjes bedekken en be- 
kleeden den grond ; het water der slooten wordt doorzichtig en tal 
van groene draadjes en sterretjes , in nog ongekreukten vorm , werken 
zich van den bodem op. De wandelaar is juist gestemd om dat alles 
te genieten ; met vreugde merkt hij eiken dag , dat de natuur weer 
is verrijkt , en droomende denkt hij zich den zomer in dien zelfden 
maagdelijken vorm , maar dan overvloeiende van het nu nog spaar- 
zame groen. Maar daarin vindt hij zich later maar al te vaak bedrogen. 
Want tegelijk met de plantenwereld ontwaakt de dierenwereld; tal 
van eieren , die den winter op allerlei verborgen plaatsen doorbrachten , 
geven het aanzijn aan eene menigte verdelgers van het jeugdig groen ; 
eene groote hoeveelheid poppen verlaten haren droomerigen toestand 
en vliegen als vlinders , als kevers , pronkend en suizend heen en 
weer , den lekkersten honig en de sappigste bladeren uitzoekend om 
hun leven te onderhouden ; vele dieren in volwassen toestand : kikvorschen, 
