78 
DE WINTERSLAAP. 
nemen , is verschillend ; veelal hangen zij aan de klauwen van één of 
van beide achterpooten en drukken zich de vleugels zijdelings tegen 
het lichaam. Sommige hangen geheel vrij ; andere tegen een’ wand of 
muur, nog andere steunen zich op deze wijze met de voorpooten. Er 
zijn er ook , die de vleugels eenigszins ontplooien , andere , die er zich 
geheel in wikkelen, soms zóó, dat zij geheel onkenbaar worden en 
meer op aan takken groeiende paddestoelen dan op dieren gelijken. 
Ook de houding van de meestal sterk ontwikkelde ooren is verschil- 
lend. Sommige trekken de ooren in elkaar (b. v. de grootoorvleer- 
muis , die ze gedeeltelijk onder de ingeplooide vleugels verbergt) , an- 
dere strekken hunne ooren zoo ver mogelijk uit. 
Elke vleermuissoort heeft haar bepaalden tijd , waarop zij gaat sla- 
pen. Onder de gladneuzige vleermuizen (d. i. diegene , welke niet 
voorzien zijn van bladachtige voelaanhangselen op den neus) onder- 
scheidt men naar den vorm van het vliegvlies twee groepen , n. 1. die 
der smalvleugeligen en die der breedvleugeligen. De eerste zijn krachtiger, 
de laatste teerder gebouwd. De eerste vliegen sneller en zekerder , 
maar zijn niet met zulk een fijn waarnemingsvermogen begaafd. Smal- 
vleugeligen zal men licht des avonds reeds vóór de schemering wel 
eens zien vliegen , breedvleugeligen wachten , totdat de duisternis 
vrij volkomen is geworden. Zij schijnen het scherpere licht niet te 
kunnen verdragen. Bij het invallen van de eerste herfstkoude zoeken 
de breedvleugeligen hunne schuilplaatsen op en wagen zich niet weer 
buiten. De smalvleugeligen daarentegen vertoonen zich later nog wel 
eens weer. Deze vinden ook in het voorjaar reeds spoediger het weder 
geschikt om uit te vliegen ; de teere breedvleugeligen blijven nog 
dikwijls tot het laatst van April binnen. Keert dan onverhoopt de 
vorst nog eens terug , dan verdwijnen weer alle vleermuizen voor 
een’ tijd. Maar de smalvleugeligen ziet men spoedig reeds weer; van 
de breedvleugeligen zijn er vele tengevolge van hare roekeloosheid 
omgekomen. Sommige vleermuizen breken haren winterslaap wel eens 
af; zoo vliegt b. v. de groote hoefijzerneus des winters op eiken 
mooien avond rond. Ook de dwergvleermuis ontwaakt licht. 
Natuurlijk staat het leven van een’ winterslaper niet geheel stil. 
Eene zekere stofwisseling grijpt nog altijd plaats, eene geringe hoe- 
veelheid lucht en brandstof is dus ook in den toestand van verdoo- 
ving noodig. Het voedsel voor den winter wordt nu zoowel bij de 
vleermuizen als bij alle andere winterslapers in het lichaam zelf af- 
gezet en wel grootendeels in den vorm van vet. Eene vleermuis , die 
zich ter ruste begeeft , heeft vooraf wel gezorgd , dat zij in goeden 
