90 
DE GESCHIEDENIS VAN HET ELEKTRISCH LICHT. 
het stelsel lenzen, dat de lamp omgeeft, van 3500 carcels en kan 
op een afstand van 50 kilometer nog duidelijk worden waargenomen. 
Een belangrijke rol speelde de Alliancemachine bij de belegering 
van Parijs in den Fransch-Duitschen oorlog , waar zij het licht leverde , 
waarmee men de belegeringswerken van den vijand verlichtte. 
Dr. w. Siemens te Berlijn , die zich door zijne belangrijke uitvin- 
dingen op elk gebied der elektro-techniek beroemd heeft gemaakt, 
voerde in hgt jaar 1857 eene belangrijke verbetering der magneto- 
elektrische machines in, door aan den inductor een geheel nieuwen 
vorm te geven. De Siemensche inductor bestaat uit een ijzeren c j- 
linder , waarin volgens de lengte , diametraal tegenover elkander , 
twee insnijdingen zijn gemaakt , ieder iets minder dan de halve middellijn 
diep en 2 / 3 der middellijn breed. In de insnijdingen wordt nu zoo- 
lang koperdraad gewikkeld, totdat de cylindervorm weder is bereikt. 
Het eene einde van den draad wordt aan de as, het andere einde 
aan een van de as geisoleerden ring bevestigd. Laat men een aldus 
gevormden inductor tusschen de polen van hoefmagneten ronddraaien , 
dan geschieden de stroomwisselingen sneller dan bij de vroeger ge- 
bruikte inductierollen , en bovendien trekt men beter partij van de 
induceerende kracht der magneten. 
Siemens paste zijn inductor het eerst toe bij de vervaardiging van 
kleine magneto-elektrische machines, die den stroom moesten leveren 
voor spoorweg- en andere signalen. Tegenwoordig worden zij veel- 
vuldig toegepast in de telefoonapparaten. 
Een schrede verder op den weg der volmaking deed h. wilde te 
Manchester, toen hij in plaats van permanente magneten elektro-mag- 
neten bezigde. Den stroom, afkomstig van een kleine Siemensche ma- 
chine , liet hij gaan door de omwindingsdraden van een zeer grooten 
elektro-magneet, die daardoor sterk magnetisch werd. Tusschen de 
polen draaide een groote Siemensche inductor. 
Bij de eerste machine , die wilde heeft gebouwd , bestond de kleine 
Siemensche machine uit 16 evenwijdige hoefmagneten, tnsschen wier 
polen de inductor ronddraaide. Iedere magneet had een draagkracht 
van 10 Kg., dus het geheele stelsel een draagkracht van 160 Kg. 
Werd de stroom, doorfdeze kleine machine voortgebracht, door de 
omwindingsdraden van den grooten elektro-magneet gevoerd , dan ver- 
kreeg deze een draagkracht van 5000 Kg. Door deze combinatie kon 
wilde dus een veel sterkeren stroom verkregen , dan wanneer hij alleen 
de hoefmagneten had gebruikt. 
